Grootvader geworden

Gisteravond heeft mijn dochter een klein meisje ter wereld gebracht.
Het is een stevig kind (4080 gram) dat twee weken over tijd was. Maar moeder en dochter maken het nu prima.
Een nieuwe fase in mijn leven dus, maar ik blijf natuurlijk gewoon hardlopen (zeg maar een hardlopa). Hopelijk kan ik over zo;n 15 jaar samen met haar aan een wedstrijdje meedoen. Ze heeft stevige voeten zoals op de foto te zien dus dat zal wel goed gaan. Nu zitten er nog slangetjes in voor infuus en hartslagmeting (in rust 115 bpm).
Vanavond weer eens met CIKO groep 5 meegetraind. Een rustige duurloop met wat versnellingen onder leiding van Wim. Ik was naar Valkenhuizen gerend en de training besloeg 12 km dus totaal 20 km. Leuk om iedereen weer eens te zien en te spreken.

Auto te koop

Omdat ik een jaar in Zwitserland ben moest ik een Zwitsers rijbewijs aanvragen en het kenteken van mijn auto overzetten naar een Zwitserse licentie.
Dat rijbewijs was geen probleem. Tegen inlevering van mijn Nederlandse rijbewijs was dat in 2 dagen gebeurd.
Maar de auto moet door een zeer dure keuring en ook de verzekering en wegenbelasting zijn erg prijzig hier plus alle administratieve rompslomp. Daarom besloten om mijn auto in Nederland te verkopen, want ik maak er hier haast geen gebruik van. Voortaan huur ik dan wel een auto (in Duitsland want veel goedkoper) wanneer ik een weekend op stap wil. Tenslotte hoef ik dan geen verzekering en wegenbelasting meer te betalen.

Mijn Peugot 307 HDi is een zeer prettige en comfortabele auto met zeer veel bergruimte. Ik heb elk van mijn kinderen hier wel één of meerdere keren mee verhuisd. Hij (?) rijdt prima in de stad en op de snelweg en zuinig (1:16) op diesel. Afgelopen jaar heb ik vele malen met 150 over de Duitse Autobahn gejakkerd zonder problemen.
Dus als iemand belangstelling heeft, dit is de Marktplaats link.

Marathon parcours verkend

Mijn hardloopclub is betrokken bij de organisatie van de Basel marathon die morgen plaatsvindt en waar ik aan mee ga doen. Ze hadden dus vrijwilligers gevraagd en ik had me maar eens opgegeven. Vandaag moest ik me 8 uur melden bij een groot transportbedrijf waar alle spullen voor de marathon lagen. Er waren al veel mensen aan het werk spullen klaar te zetten voor alle verversingsposten en lunchpakketjes maken voor vrijwilligers. Ik mocht met Wolfgang en Andreas de kilometerborden van de 10 km loop, de halve marathon en de hele marathon gaan plaatsen op het parcours. Dat gebeurde natuurlijk goed georganiseerd. We hadden kaartjes waarop precies stond waar al een streep op de stoeprand was gezet bij de juiste afstand. We brachten de borden in omgekeerde volgorde van plaatsing in de truck die we hadden en gingen op pad. Andreas reed, bij elk km punt pakte Wolfgang de zware steun waar het bord in moest en ik pakte het bord. Zo kreeg ik een goede indruk van het parcours en na een paar uur was het gebeurd. Was ook wel eens goed om te zien hoeveel organisatie er nodig is om zo'n marathon goed te laten verlopen.

Biatlon en Basler Rheinschwimmen

De inwoners van Basel vinden het heerlijk om in de Rijn te zwemmen. Dat is natuurlijk aan regels gebonden, dat kun je wel aan de Zwitsers overlaten. Langs de oever staan informatieborden waar je wel en vooral niet mag zwemmen en wat je wel en niet mag doen. Dat leek me ook wel eens leuk dus een paar weken geleden ben ik gaan hardlopen en na 5 km was ik bij het instappunt.

De instapplek

Ik dus met mijn hardloopkleren en schoenen het water in. Je hoeft niet te zwemmen en wordt met een wandeltempo meegevoerd door de sterke stroom. De boeien die in het water liggen komen dan opeens heel snel op je af en ook bij de pijlers van de bruggen moet je opletten. Ik zwom er wel bij om nog wat harder te gaan en pas bij de laatste brug na zo'n 2 km ben ik er weer uit gegaan. Heel koud en klappertandend, hoewel het water 24 graden was. Dus direct weer hardlopen, maar pas na 2 km hield het klapperen op. Nog zo'n 5 km afgelegd en het was mooi warm weer dus alles was weer droog toen ik thuis was. Een korte biatlon dus.

Mijn Rheinfisch

Vanavond was er de Basler Rheinschwimmen, waarbij een paar
duizend mensen, van heel jong tot heel oud, te water gaan. Het

Mijn heuvel rondje

scheepvaartverkeer is dan tijdelijk stilgelegd. Nu had ik mijn Rheinfisch bij me. Dat is een kunststof zak in de vorm van een vis (en oranje zodat je goed te zien bent) waar je je kleren in kunt doen. Als je het goed dichtvouwt komt er geen water in maar zit het wel vol met lucht. Hierop kon ik dus in het water liggen en heerlijk drijven. Was ook minder koud omdat mijn rug verwarmd werd door de zon. Ben er toch een brug eerder uitgegaan dan vorige keer en nu geen klappertanden gelukkig. Ontzettend leuk zoiets; waarom kan dat in Arnhem niet?
Daarna nog even mijn rondje met de lange heuvel gelopen: 15.6 km in 1:26 en +300 m. Daarbij heuvelop goed tempo gehouden.

Misschien hoogteziekte

Omdat ik me zo beroerd voelde bij de marathon zaterdag ben ik eens info gaan zoeken over hoogteziekte.
Dit kan al beginnen bij 2000 meter en de ene persoon is daar gevoeliger voor dan andere.
Deze punten deden me vermoeden dat ik daar waarschijnlijk last van heb gehad. Zondag kon ik ook al weer goed wandelen en had eigenlijk geen spierpijn. Het waren dus niet overbelaste benen waardoor ik haast niet verder kon maar misschien zuurstofgebrek. Mijn hemoglobinegehalte is ook aan de lage kant zo bleek uit een recente meting.

Wat gebeurt er met het lichaam op grote hoogte?

Het lichaam ondergaat twee fases op grote hoogte. Eerst is er de acute fase waarbij men onmiddellijk sneller begint te ademen en de hartslag stijgt. Dit is het beschermingsmechanisme van het lichaam om zuurstoftekort in de weefsels tegen te gaan.

Wie kan er te maken krijgen met hoogteziekte?

Er is geen bepaalde risicogroep. Sommige mensen krijgen het, anderen niet. Leeftijd, geslacht of conditie heeft geen invloed, enkel de individuele aanpassingscapaciteit is van belang. Al heeft iemand die reeds eerder hoogteziek geweest is een grotere kans dit weer te worden, net als mensen met obesitas  (aangezien zij sowieso meer problemen hebben met ademhalen) en goed getrainde, sportieve, jonge mensen (omdat zij sneller boven zijn en hun lichaam nog minder tijd krijgt om te acclimatiseren).
(Uit http://www.ingelicht.be/hoogteziekte)

Ik ben dus de goed getrainde sportieve (OK niet jong) persoon die sneller boven is waardoor het lichaam geen tijd kreeg om te acclimatiseren. Voortaan maar cocabladeren kauwen dat helpt de indianen op de Zuid-Amerikaanse hoogtes ook. En een paar nachten op hoogte slapen voordat de wedstrijd begint.
Hieronder nog eens het hoogteprofiel waar je ziet dat we al na 28 km boven de 2000 meter kwamen. De laatste 3 km dus 360 m omhoog of te wel 12% stijging!

Chienbäse in Liestal en Basler Fasnacht

Antoinette was dit weekend in Basel en zondag zijn we naar Lauterbrunnen gereden in de grote vallei bij de Jungfrau. Met de kabelbaan omhoog naar 1600 meter en teruggewandeld over een goed begaanbaar maar besneeuwd pad. Prachtige omgeving met hoge bergen en bevroren watervallen.

Man met brandende 'bezem'

Op de terugweg gestopt in het plaatsje Liestal, gelegen in het kanton Basel-Landschaft. Met Carnaval is daar elk jaar de Chienbäse, een optocht door het dorp van een paar honderd mannen en vrouwen die brandende bezems (bäse) op hun schouders dragen. Maar ook worden er karren voortgetrokken met wel een ton hout waarbij de vlammen tot wel 10 meter hoog rijken. De vonkenregens dalen op je neer en het is zo heet dat je het gezicht moet bedekken. Dat allemaal door nauwe straatjes en met vele duizenden toeschouwers. Op de route is ook een poort waar ze onderdoor gaan, maar die wordt dan eerst goed natgespoten door de brandweer. En dat allemaal om aan het eind van de winter de boze geesten te verdrijven

Kar met grote vuurstapel wordt getrokken

Maandagochtend moesten we heel vroeg op. Om 03:15 persten we ons in een bus vol met mensen die naar de Fasnacht in Basel gingen. Velen verkleed en met hun masker op schoot. We gingen naar de Marktplatz, het centrale plein in Basel en konden nog in rij 4 of 5 aansluiten. Het was ontzettend druk. Om 4 uur 's ochtends gaan alle lichten uit en komen uit de zijstraatjes kleine en grote groepen verklede mensen die op trommels slaan en op piccolo's fluiten, de zogenaamde Morgenstreich. Ze hebben allemaal een groot masker op met daarop een lampion met het logo van hun groep. Elke groep (clique geheten) trekt ook nog een kar waarop een soort grote lampion met een fraaie tekening en een leuze of politieke tekst.  De optocht duurde een half uur en daarna lopen we nog wat door de stad. Overal kom je nu de kleine muziekgroepjes tegen. Om 6 uur zijn we weer thuis en we kruipen in bed. Ik heb een vrije dag dus we kunnen nog lekker uitslapen. Maar de Fasnacht gaat nog 3 dagen door. Vanmiddag na het werk ging  ik nog even in de stad kijken en het zag er heel gezellig uit. Weer een optocht maar nu ook met andere muziekinstrumenten zoals trompetten en hoorns. Op straat lag een dikke laag confetti en buiten stonden overal tafels waar gegeten en gedronken werd. Alleen in Basel wordt het carnaval op deze manier gevierd. Leuk dus om dat eens mee te maken.

De trommelaars

Piccolo spelers

Groep met lampen op het hoofd

Nieuw appartement in Basel

Vorige week had ik succes bij het vinden van een appartement. Per 1 december kan ik een 1-bedroom appartement huren in Riehen, een klein plaatsje net buiten Basel dat helemaal in Duitsland ligt ingesloten. Om een of andere reden heeft Zwitserland daar een stuk land weten te behouden terwijl verder overal de Rijn de grens vormt tussen de twee landen. Het is een vrij nieuwe flat op EG (Erdgeschoss, begane grond) in een heel keurig straatje in ieder geval zonder tram waar ik nu veel last van heb. Op de fiets kan ik in 15 minuten naar mijn werk; in de buurt zijn bossen en heuvels dus dat ga ik snel hardlopend ontdekken. In een bijlage (gelukkig in het Engels) bij het contract staan allerlei zaken die ik wel of niet mag doen (maar vooral niet). De Zwitsers zijn daar erg precies in. Geen speelgoed, schoenen, meubels etc in het trappenhuis; kleden niet uitkloppen uit het raam of op het balkon; geen was buiten hangen op zondag of feestdagen; kinderen mogen niet in het trappenhuis spelen; tussen 10 pm en 7 am moet het stil zijn, dus bijv. niet douchen; moet ook zelf de deurmat voor mijn buitendeur schoonmaken. Maar goed ik ben er erg blij mee en loop nu IKEA en andere meubelzaken en de flea-market van Novartis af op zoek naar meubilair.
Gisteravond ben ik van mijn huidige stek naar mijn nieuwe flat hardgelopen. Eigenlijk het stuk dat ik vanaf 1 december elke dag ga fietsen. Na iets meer dan 5 km was ik er en toen weer terug naar de Rijn en over de route die ik al vaker gelopen heb terug. Het lopen ging heerlijk en na 1.5 uur was ik terug met 17 km op de klok. Mijn PC kan nog steeds niet overweg met mijn Garmin dus weer een handgetekende route met een kruis waar mijn nieuwe appartement is. Bij het tekenen zag ik pas dat ik een geweldige omweg gemaakt had, maar dan waren het geen 17 km geweest.

Reunie met biologen

In september 1972 begonnen 60 nieuwe studenten aan hun eerste jaar biologie aan de Vrije Universiteit in Amsterdam. En ja ik was inderdaad nog maar 16 jaar toen ik mijn eerste college volgde. Vandaag, 40 jaar later, kwamen zo'n 25 van deze studenten bijeen in Overveen voor de 5-jaarlijkse reünie. We zijn nu allemaal rond de 60 jaar met al veel grijs en oude koppen. Slechts de helft werkt nog in een vak dat met biologie te maken heeft zoals in het onderwijs, milieueducatie, landschapsbeheer, heemtuin en slechts een enkeling in het wetenschappelijk onderzoek. Anderen werken in de IT, bij de belasting of UWV. Gesprekken gaan natuurlijk over het huidige werk en de kinderen, maar ook over natuurbeheer, politiek en pensioen. Na de koffie met gebak gingen we wandelen door de duinen van Kennemerland naar de strandtent Parnassia. Onderweg kregen we college over het gebied door een van ons die hier een boek over had geschreven. De plantenkenners wezen ons op de parnassia, het drienervige zegge en het gladde parelkruid en nog op heel veel meer dat ik alweer vergeten ben. De vogelaars kwamen alleen maar met de buizerd, de torenvalk en de zwarte mees.

Daarna weer 2 uur terug wandelen naar de start waar ons een borrel en buffet wachtte in een restaurant. Het was weer erg leuk en gezellig, maar daarna gingen onze wegen weer uit elkaar...

Afscheid van CIKO'66 groep 5

De warming-up

Eind 2003 heb ik me aangesloten bij de atletiekvereniging CIKO'66. Daarvoor liep ik mijn hardlooprondjes meestal  alleen; in mijn studietijd wel met leden van de volleybalclub of met dispuutsgenoten en later ook nog wel met buren. Dan draafde ik eigenlijk altijd op hetzelfde tempo zonder enige versnelling. Door de trainingen bij CIKO ontdekte ik eigenlijk dat ik ook veel harder kon lopen en dat best lang kon volhouden; het was ook erg leuk om met een groep gelijken op tempo te lopen. Hoewel ik het niet erg leuk leek te vinden waren ook de hardloopscholingen heel nuttig. Je leert balans, coördinatie, evenwicht en nog wat van die nuttige zaken. Al vanaf het begin trainde ik met groep 5 mee wat volgens de omschrijving op de website in het bos en op de weg trainde, met een omvang van 18 km en een snelheid van 11-15 km/uur. Dat was precies goed voor mij.

Groep5

Bijna elke week was ik present op dinsdag en donderdag 19:00 u. Het was altijd heel gezellig, ik leerde mensen kennen die ik normaal op mijn werk niet tegenkom. We trainden altijd heel serieus, hoewel we bij de loopscholing allemaal wel flauw uit de hoek konden komen. Verder was er thee na afloop en vaak ook wat lekkers als iemand jarig was geweest. Veel van mijn medelopers schrijven ook een blog. Een paar jaar geleden waren dat er zelfs zes, dus dan kreeg je 6 blogs over dezelfde training. Het is nu terug tot een harde kern van 4 bloggers: Jan V., Peter, Edwin en ik. Gisteravond was mijn laatste training voordat ik zondag naar Basel vertrek. Het was een heerlijke training; eerst rustig naar de Emma piramide en dan tempo duurloop terug naar vlakbij het clubhuis (zo'n 4 km). Eindelijk weer eens lekker hard lopen. Na de training zette recreant van het jaar Marlies eerst Edwin en mij in het zonnetje omdat we de TAR volbracht hadden. We kregen een mooie ingelijste uitvergroting van een foto waar we lachend opstaan tijdens de TAR. Daarna een leuke speech voor mij met herinneringen aan mij (zie blog van Jan) en ik ontving een mooi hardlopers boek; er was gebak en thee en later kwamen de pilsjes ook nog aan de beurt.

Stretchen na afloop van de training

Hoewel er ik er afgelopen anderhalf jaar al veel minder was zal ik het gaan missen.

Een baan in Zwitserland

Na diverse telefonische interviews en een dag op bezoek met diverse interviews vorige maand heb ik  eind vorige week een aanbod gehad van Novartis Oncology in Basel, Zwitserland om bij hun te komen werken. Het aanbod was zo goed dat ik het heb geaccepteerd. Novartis is een van de grootste farmaceutische bedrijven ter wereld en de subdivisie Oncology houdt zich bezig met medicijnen tegen allerlei vormen van kanker. Ik ga daar werken als 'senior submission writer' en zal dan de documenten gaan schrijven die we bij de autoriteiten, zoals European Medicines Agency (EMA) en de Amerikaanse FDA, moeten indienen om goedkeuring te krijgen om een geneesmiddel op de markt te brengen. Deze documenten vatten dan alle rapporten samen die over het nieuwe middel zijn geschreven. Dus rapporten over de chemische onderzoeken in het laboratorium en rapporten over de werkzaamheid en veiligheid van het middel bij dieren en bij mensen. Ik ga daar over 2 tot 3 weken beginnen, maar neem snel daarna al weer vrij om de TAR te gaan lopen.
Afgelopen donderdag was misschien wel mijn laatste training bij CIKO'66. Ik heb daar de afgelopen 9 jaar met heel veel plezier getraind, meestal 2x per week, en ik wil iedereen bedanken voor alle fijne uurtjes dat we ons samen ingespannen maar ook ontspannen hebben. Als ik toevallig in de buurt ben kom ik zeker weer even meetrainen.
Mijn blog zal ik zeker blijven schrijven, misschien wel over mijn belevenissen bij de Basel Dragons Running Club (net op Google gevonden).

Het begrip 'Leistungskilometer'

In het boek van Jolande Linschoten 'Eenzame uren' kwam ik het begrip Leistungskilometer tegen.
Leistung is het Duitse woord voor inspanning. Het is geintroduceerd door wandelaars om hoogteverschillen in de wandeling te betrekken in je prestatie. Maar het kan natuurlijk evengoed door hardlopers gebruikt worden.

In het schemaatje hiernaast (in het Duits) wordt de Leistungskilometer als volgt berekend: elke vlakke kilometer is 1 Leistungskilomer maar daar mag je per 100 meter stijging 1 Leitungskilometer bij optellen en ook nog 1 voor elke 150 meter afdalen met meer dan 20%.
Onze loop in Belgie van 2 weken geleden van 53 km had 1500 hoogtemeters en dus 68 Leisatungskilometers. Mijn tijd van 6:33 was dus niet zo slecht. Vorige week in de Null lauf waren er 62 Leistungskilometers (50 vlakke km's en 1200 hoogtemeters) waar we dus met een tijd van 5:23 goed gelopen hebben. De lenget van de steile afdalingen weet ik niet, maar voor de loop in Belgie kunnen er nog best wat kilometers bij opgeteld worden.
De TAR komt dan dus met 320 afstandskilometers en 15000 hoogtemers op 470 Leistungskilometers; bijna 60 per dag. Ik vind het wel een leuke rekenmethode want het geeft wat beter aan hoe zwaar een bepaalde loop is. En al dat Duits is ook een bruggetje naar mijn volgende blog.

The global fat scale: ik kom uit Eritrea

De BBC heeft een website die uitrekent waar jij staat op de wereld wat betreft je vet: The global fat scale. Je hoeft alleen je lengte, gewicht en leeftijd in te vullen. Volgens die berekening kom ik het meest waarschijnlijk uit Eritrea. Maar de meeste hardlopers zullen wel uit een Afrikaans land komen. De website laat ook een fraaie grafiek zien van de BMI in 177 landen. Nederland is boven het gemiddelde, maar nog niet zo erg als Argentinie, VS of Oostenrijk.

Team Runnersworld Arnhem presenteert zich

Afgelopen zaterdag hebben Edwin en ik onze kleding opgehaald bij Runnersworld Arnhem. Eigenaar Peter kwam aanzetten met een grote doos prachtige Asics Trail Line sportkleding met het logo van zijn winkel erop. Natuurlijk even wat aangetrokken en geposeerd voor de foto. Op de website van Runnersworld Arnhem staat een stukje over ons. En natuurlijk wordt dat nu ook onze teamnaam; zie de blog van Edwin hierover.

Runner's High Midzomernacht in Amsterdam

Vanavond Gisteravond (want het is al na 12-en) was ik in de Sporthallen Zuid in Amsterdam omdat het boek 'Runner's High' van Tim van der Veer gepresenteerd zou worden. De Arbeiderspers en Runner's World hadden er een heel programma omheen gebouwd waarbij de snelste schrijvers van Nederland hun allermooiste hardloop verhalen kwamen vertellen. Voor een toegangsprijs van € 25,00 kreeg je het boek gesigneerd mee, 2 drankjes en 7 presentaties. Er waren zo'n 50 mensen op afgekomen waar ik er diverse van kende uit de hardloopwereld. Dolf Jansen begon op zijn gebruikelijke high-speed ADHD tempo met een zeer grappige toespraak/conference. Daarna volgden een journaliste van Runnersworld, een zanger en de schrijver zelf. Zijn boek ging o.a.a over zijn hardloop belevenissen in Nepal en daarover las hij een stuk voor uit zijn boek. Na de pauze was er Jolanda Linschoten die uit haar boek "Eenzame uren" voorlas. Leuke stukjes, dus ik heb dat boek ook maar direct gekocht bij haar. Tenslotte de wel bekende Dirk van Weelden die leuke fragmenten uit zijn werk voorlas. Veel voorgelezen dus vanavond en dat maakte het wel een beetje saai. Maar ik heb voorlopig genoeg te lezen.

Mijn dagelijkse uitzicht

In mijn kantoor hebben mijn 2 Engelse collega's hun vlaggen opgehangen. Ik zal het morgen wel vaak moeten horen hoe goed de Engelse voetballers toch zijn. Gelukkig deed Roemenië niet mee; ik heb namelijk ook nog 2 Roemeense collega's en dat land had zonder meer ook beter gespeeld dan Nederland. In ieder geval ook geen vlaggen van hun.

Zeer rustige loopweek

Vorige week dinsdag was ik in Velp en heb 's avonds meegedaan met de pittige fartlek training van Gordon, maar totaal slechts 11 km. Woensdagavond moest ik inpakken en klaarmaken voor onze trip op donderdag naar Porlezza in Italie. We wilden in 2 dagen de chalets die we verhuren in de beits zetten. Dus vrijdag en zaterdag vroeg op, huisjes schoonmaken, schuren en beitsen totdat het donker werd. Het begon zaterdag te regenen dus we hadden vertraging en we besloten om ook zondag te blijven en door te werken. Dus ook zondag weer de hele dag bezig, maar we kregen het af. Elke dag na het werk gingen we om een uur of negen naar een restaurant en daarna al snel naar bed, dus van lopen kwam niets terecht, maar ik had wel spierpijn van het trappetje op en af klimmen en boven mijn hoofd werken. Maandag zijn we in precies 10 uur naar huis gereden en gisteren was ik weer aan het werk.
Maar gisteravond naar de sportschool en daarna nog een snelle 10 km in 49 minuten door het Haagse bos. Komende dagen weer kilometers maken; zaterdag geeft Gordon een heuvelachtige duurloop training van 2 uur waar ik aan mee ga doen. Deze begint om 9:30 en start vanaf de parkeerplaats tegenover de ingang van kasteel Rozendaal. Als je mee wil, laat het dan nog even aan Gordon weten

Ingeschreven voor de Urbanathlon

Vandaag heb ik me maar eens ingeschreven voor de Urbanathlon. Dit evenement vindt plaats in Amsterdam op 16 september. Je rent over een12 km lange stormbaan, waar om de paar kilometer obstakels opdoemen. Zoals de combi van autobanden en cargo-netten, het beklimmen van enorme trappen of het trotseren van een blokkade van gestapelde auto’s. Het heeft al in veel steden over de hele wereld plaatsgevonden en nu eindelijk ook in Amsterdam. Het is na de TAR dus ik kan er volop tegen aan en hoef niet bang te zijn voor blessures. Inschrijven kan nog steeds maar zoals met alle wedstrijden tegenwoordig...je moet snel zijn.

Hardlopen in de ruimte

André Kuipers schrijft vandaag in zijn blog hoe ze sporten in de ruimte. HIj schrijft over het hardlopen: "We trainen aan boord met een speciale loopband waar je met schouderriemen en een heupgordel aan vast zit."  Dat is op de foto ook goed te zien. Je denkt de foto is gedraaid maar dat maakt daar natuurlijk niets uit. Lijkt me toch moeilijk om goeie stappen te maken en af te rollen.

Herten gevolgd op de Veluwezoom

Gisteravond was weer het mooie programma Nederland van Boven op TV. Het ging over de wilde natuur in Nederland. Twee herten hadden een band met GPS volgsysteem om gekregen en die werden gevolgd op de Veluwezoom. Het waren herkenbare plekken voor mij vlak langs het Herikhuizerpad, Heuvenseweg en niet ver van de schaapskooi. Als je op de site bent kun je klikken op het filmpje "Animatie herten" en zie je hoe ze zich door het gebied bewegen.
De animatie van de meeuw is trouwens ook de moeite waard.

Egmond Halve Marathon 2012 rennen voor het goede doel

Volgende week zondag ga ik de Egmond aan Zee halve marathon rennen voor het goede doel. Een collega van mij heeft samen met vrienden de stichting ProjectsNow opgezet, die zich inzet voor een gemeenschap op het platteland van Zambia. Het grootste project dat tot nu toe is gerealiseerd is de bouw van twee klaslokalen en het opknappen van vier lokalen voor de Bbakasa Community School in de Siavonga Rural Area. Verder zijn vier bestaande lerarenwoningen opgeknapt en is ook een nieuwe lerarenwoning gebouwd. Een aanwezige kliniek is gerenoveerd en dit is eind oktober 2011 opgeleverd. Bij deze kliniek gaan ze een zusterwoning bouwen. Zodra de woning gereed is, zal de Zambiase overheid een zuster plaatsen die aan de slag gaat in de kliniek. Op dit moment werven ze fondsen voor de bouw van de zusterwoning. Ze hopen begin 2012 voldoende geld te hebben verzameld om de woning te bouwen. 
De Egmond aan Zee sponsorloop moet hier een bijdrage aan leveren. Ik ben natuurlijk door mijn collega gevraagd mee te doen.

Wil je mij sponsoren?

Je kunt een bedrag storten op SNS Bank rek. 91.82.58.839 t.n.v. “Stichting ProjectsNow” – (onder vermelding van mijn naam). Stuur mij dan een email (f.vanhuizen@hetnet.nl) hoeveel je gestort hebt dan kan ik dat op mijn sponsorlijst noteren.

Je kunt je bijdrage ook rechtstreeks aan mij overmaken op rekeningnummer 1722116 t.n.v. F. van Huizen o.v.v. “Stichting ProjectsNow”.

 

Elke euro gaat direct en voor 100% naar Bbakasa/Namoomba in Zambia, maar voel je tot niets verplicht.