Langer leven door joggen

Vandaag op NU.nl: Deense onderzoekers vonden dat een tot twee uur per week joggen de levensverwachting bij mannen verlengde met 6,2 jaar. Bij vrouwen was dit 5,6 jaar. De resultaten van het onderzoek zijn in strijd met eerder onderzoeken die de gezonde aspecten van joggen in twijfel trekken of zelfs stellen dat het schadelijk is.

Maar ik loop nu wel 10 uur per week. Leef ik dan 31 jaar langer??

Volgens de Deense onderzoekers leidt joggen echter tot verschillende gezondheidsvoordelen waaronder een verbeterde zuurstofopname, verlaagde bloeddruk, minder overgewicht, gezonder hart- en bloedvaten en een betere psychische gezondheid. "De mentale voordelen komen vooral door de sociale interactie die mensen hebben tijdens het joggen", verklaart onderzoeker Peter Schnohr.

Die mentale voordelen heb ik dan weer niet want ik loop vaak alleen en de sociale interactie met de herten en zwijnen is minimaal. Volgens mij krijg je al een betere psychische gezondheid als je je fit voelt en minder overgewicht hebt.

Training kan je DNA veranderen door demethylering

Via SweatScience weer een leuk wetenschappelijk artikel over training en inspanning gelezen.
De aanwezigheid (of afwezigheid) van methyl groepen op bepaalde posities op DNA kan genexpressie beïnvloeden. Juleen Zierath van het Karolinska Instituut in Stockholm en haar team keek naar de methylatie status van genen in kleine biopten genomen van de dijspieren van gezonde jonge volwassenen voor en na een training op een hometrainer. Zij vonden dat, voor een aantal genen die betrokken zijn in het energiemetabolisme, de training de promotor regio's, stukjes DNA die de transcriptie van bepaalde genen vergemakkelijken demethyleerd.
De hoeveelheid demethylering op die genen was afhankelijk van de intensiteit van de oefening, dus spieren van biopten van personen die het hardst hadden gefietst  toonden de grootste gen demethylering. Door hard te trainen zou je dus de genen betrokken bij energie metabolisme kunnen activeren.
Voortaan dus niet meer een rondje hardlopen maar een rondje demethyleren.

Artikel: Acute Exercise Remodels Promoter Methylation in Human Skeletal Muscle. Cell Metabolism, Volume 15, Issue 3, 405-411
Commentaar in Nature.

Achillespees belasten bij ontsteking

Vorige week had ik een berichtje dat je bij een verstuikte enkel gewoon moet doorlopen, nu is er via dezelfde bron een onderzoek naar Achillespees ontsteking. Geen rust maar het zogenaamde.Alfredson protocol: op de rand van een trap op je tenen staan en langzaam naar beneden zakken tot onder de trede zodat je Achillespees sterk uitgerekt wordt. Dit doet pijn, maar je moet het elke dag 180 keer doen en 12 weken lang. En weer is er een Nederlandse onderzoeksgroep die daar onderzoek naar heeft gedaan in dit artikel. Deze oefening is er niet op gericht om de kuitspieren te versterken maar stimuleert de cellen in de pees omdat ze ten opzichte van elkaar bewegen waardoor weefsel herstel processen worden geactiveerd zoals de productie van groeifactoren.

Geen rust als je je enkel verstuikt hebt en ijs help niet

Alex Hutchinson schrijft regelmatig een column in Runnersworld online over mythen in de sport. Hij presenteert allerlei onderzoek dat die mythes probeert te ontkrachten. Ook vandaag weer. Iedereen weet dat als je je enkel verstuikt het advies rust, ijs en omhoog met dat been of zoals de Engelse afkorting: RICE! Rest, ice, compression, elevation. Er is nu onderzoek gedaan, beschreveen in de blog van Alex, dat het beter is om die enkel optimaal te belasten en dat heet POLICE (Protection, Optimal Loading, Ice, Compression, Elevation). Dus ook nog wel het ijs, compressie en omhoog maar daarvan zeggen ze dat het niet bewezen is dat dat helpt. Maar je moet de enkel belasten, want als je het te veel in de watten legt gaat het atrofieren en geneest het langzamer. Zoals de onderzoekers zelf zeggen: " Longer periods of unloading are harmful and produce adverse changes to tissue biomechanics and morphology. Progressive mechanical loading is more likely to restore the strength and morphological characteristics of collagenous tissue."

Wat dat ijs betreft, in Maastricht is een onderzoek gedaan onder sporters met een blessure: Feasibility and preliminary effectiveness of ice therapy in patients with an acute tear in the gastrocnemius muscle: a pilot randomized controlled trial.  Ze vonden geen verschil tussen de met ijs en de zonder ijs behandelde proefpersonen wat betreft herstel, afwezigheid van werk en vermindering van pijn. Het was een kleine studie groep maar goed uitgevoerd.

De mythe van spierverlies bij veroudering

Ik had laatst al een blog gewijd aan de afbraak van spieren bij het ouder worden en dat dit voorkomen kan worden door levenslange training. Dit is nu ook in een infographic gegoten.

Carbo-load de dag voor de marathon

Wederom een hardloop onderzoek. Lopers die 7 gram koolhydraten per kilo lichaamsgewicht eten op de dag voor de marathon renden 13.4% sneller dan een vergelijkbare groep die maar 5 g/kilo lichaamsgewicht aten. Een ingographic laat zien hoeveel eten dat is. Dus Berlijn gangers op je eten letten.

Levenslang sporten voorkomt afbraak van spieren

In het tijdschrift 'The physician and sportsmedicine' staat een artikel met de titel: "Chronic Exercise Preserves Lean Muscle Mass in Masters Athletes". Een MRI scan van de dij bij 40 personen van 40 tot 80 jaar laat mooi zien dat bij mensen die stil hebben gezeten de spiermassa is afgenomen. Zie de foto's hiernaast van de 40- en 70-jarige triatleten en de 74-jarige niet-sporter.
Conclusie: "This study contradicts the common observation that muscle mass and strength decline as a function of aging alone. Instead, these declines may signal the effect of chronic disuse rather than muscle aging.  This maintenance of muscle mass and strength may decrease or eliminate the falls, functional decline, and loss of independence that are commonly seen in aging adults."

Goed en slecht nieuws voor oudere hardlopers

In de Health sectie van de New York Times stond een verhaaltje over onderzoek bij hardlopers.  Het onderwerp was Running Economy of te wel hoeveel zuurstof verbruik je bij een bepaalde snelheid. Economische hardlopers kunnen een bepaalde snelheid langer volhouden dan niet-economische. Het idee dat dat afneemt met leeftijd bleek niet waar te zijn. Dat spreekt mij als oudere hardloper natuurlijk aan. Maar oudere renners worden minder soepel in de onderste ledematen en hun kracht in het bovenlichaam neemt af. Daardoor gaan ze een kortere en minder soepele pas maken en worden dus minder snel.
Ik moet dus gaan werken met gewichten en lenigheidsoefeningen doen.

Na de training in een ijskoud bad

Het is afgelopen met die warme baden na de hardloopinspanning. In een koude kamer of een ijskoud bad moet je een tijdje blijven voor een beter herstel van je spieren. Een klein berichtje in het NRC gebaseerd op een wetenschappelijk onderzoek gepubliceerd in PlosOne. De conclusie van de Franse onderzoekers is:
"Three WBC sessions performed within the 48 hours after a damaging running exercise accelerate recovery from EIMD to a greater extent than FIR or PAS modalities." vrij vertaald:
Drie sessies cryotherapie met het hele lichaam (WBC: whole body cryotherapy) binnen 48 uur na de beschadigende oefening versnelt het herstel van oefening-geinduceerde spierschade (EIMD: exercise induced muscle damage) in grotere mate dan infrarood of passief herstel modaliteiten.
Een hele mond vol, maar een leuk onderzoek. Er deden 9 zeer goede hardlopers aan mee. Hun gemiddelde tijd op de marathon was 2:45.


Dit moesten ze 1x per maand doen in 3 maanden en elke keer een andere herstelmethode:
"Once a month within a three months' period, subjects completed a simulated trail running race with a large amount of downhill sections (total downhill time: 15 min), well-known to induce muscle damage on the same treadmill used for preliminary testing. The trail run was designed to replicate as completely as possible the race constraints encountered in a trail run."
Dus echt iets voor trailrunners.
Met de koudebehandeling hadden ze minder pijn, waren minder moe en ze voelden zich lekkerder.

Doden door hartstilstand tijdens de marathon

Mijn oog viel op een artikeltje in de British Journal of Sports Medicine over hartstilstanddoden tijdens de marathon getiteld: "Sudden cardiac arrest and death in United States marathons". Niet speciaal omdat Marlies, Sjaak en Jan (en o ja Rene en ikzelf) heel binnenkort een marathon gaan lopen, maar het is interessant.

Een enquete was uitgestuurd waarop 78 marathonorganisatoren reageerden. Deelnemers varieerde van 30 to 30 000 hardlopers met een totaal van 1.411.482 lopers van 1976 tot en met 2009. In totaal was er 31 keer een hartstilstand voorgekomen, waaraan 11 personen overleden. De prevalentie was dus 1 van de 45.531, en 1 van de 128.316 hardlopers ging dood.  Dertig van die 31 lopers met een hartstilstand was een man met een gemiddelde leeftijd van 46.7 jaar (range 19-82). Zes hardlopers stortten in bij de finish lijn, 6 lopers in de laatste 2 mijl (3.2 km), 6 tussen mijl 17-23, en 10 lopers voor mijl 16 (3 onbekend). Dus toch het merendeel in de laatste 10 mijl; zeg maar vanaf kilometerpunt 25. Door het gebruik van defibrillators konden heel veel levens gered worden, dus het advies is om die langs het parcours beschikbaar te hebben.

In een reactie hierop schreef iemand in Runnersworld dat in de Boston marathon in verhouding minder doden vallen. In de laatste 34 jaar zijn 374.000 mensen daar gefinished en er is maar een dode gevallen, dus 1 op de 374.000 tegenover 1 op de 128.000 in andere marathons. Zou dat komen omdat er qualificatie eisen zijn en de lopers daarom fitter, beter getraind en meer ervaren zijn? Het artikeltje gaat daarop in.
De afsluitende zin is leuk: "The risk goes up when you get off the sofa to exercise; however, if you spend all your time on the sofa, that dramatically raises your risk of going straight to the big pine box.".

Hardlopers van vroeger liepen helemaal niet zo hard.

Van uw trouwe wetenschapscorrespondent

In de wetenschaps bijlage van de NRC stond vandaag een artikel van Michiel van Nieuwstadt met de titel: "De vroege voet". Het verhaal begint als volgt: "De mens is gemaakt om te rennen. Als slappelingen op de savanne hadden onze verre voorouders een ding voor op concurrerende groepsjagers of aaseters: We konden eindeloos blijven hardlopen in de brandende zon, mede dankzij een hyperefficient afkoelingsmechanisme waarbij het zweet ons langs bet lichaam gutste. Zo waren we aas etende concurrenten als hyena's of wilde honden midden op de dag te snel af, of achtervolgden we prooidieren totdat ze er letterlijk dood bij neer vielen. Zo luidt in het kort de wetenschappelijke duurloophypothese in de menselijke evolutietheorie." 

Maar op deze hypothese is de laatste tijd veel kritiek. Bij aapmensen die drie miljoen jaar geleden leefden kwam ook de verende voetboog met het extra botje (zie plaatje) voor waarmee hard gelopen kon worden.  Die hadden dat vlees niet nodig voor hun snelgroeiende hersenen. De verende voetboog is ook geschikt om te wandelen. En als je efficient kunt wandelen dan is dat waarschijnlijk voor een jager of spoorzoeker ook al heel nuttig. Bovendien om lang hard te lopen 'in de brandende zon' moet je veel water drinken en waar haal je dat op de savanne vandaan. Daarnaast hadden de vroege mensen nog steeds lange armen en schoudergewrichten geschikt voor het slingeren en dat is niet handig bij het hardlopen. Waarschijnlijk is dat er in grote groepen gejaagd werd waar iedereen van de gemeenschap aan mee deed en de prooi omsingeld werd. Ze hoefden niet uren lang hard te lopen alleen zo nu en dan om de prooi de weg af te snijden.


Nog een leuk zinnetje uit het verhaal dat mij wel aanspreekt: "Dat mensen tot op hoge leeftijd relatief sterke duurlopers blijven zou ook te verklaren zijn uit het feit dat onze voorouders tot op hoge leeftijd mee moesten doen in zo'n gemeenschappelijke jaaggroep."  Dan snap je waar ik het van heb!

Rare capriolen bij de hardloopscholing

In de wetenschapsbijlage van de NRC stond afgelopen zaterdag een artikel van Michiel van Nieuwstadt met de titel: "Winnen met bokkesprongen". Het verhaal begint als volgt; "Hij lijkt dronken, kogelstoter Peter Valentiner. De Duitser legt de kogel in zijn nek en knalt hem voor zijn voeten op de grond. Hij maakt kangoeroehupjes, neemt een aanloop van buiten de cirkel, stopt halverwege zijn rotatie, springt van een verhoginkje, struikelt over de stootbalk en maakt zelfs een pirouette voordat hij de kogel wegstoot. Toch is dit geen slapstick, maar serieuze sporttraining. Na een trainingsprogramma van zes weken behaalde Valentiner op de Duitse kampioenschappen in 2007 een zilveren medaille."

Een Duitse natuurkundige en ex-atleet Wolfgang Schöllhorn heeft aangetoond dat beginnende kogelstoters met dit 'differentieel leren' meer vooruitgang boeken dan de atleten die de ideale kogelstoot uit het leerboek proberen na te doen. Deze methode werkt ook bij veel andere sporten. Er zijn geen ideale bewegingen. Ons bewegingsapparaat leert juist door variaties en fluctuaties te vergroten met soms knotsgekke oefeningen. Er is serieus onderzoek naar gedaan. Drie groepen schaatsers oefenden de start. Een groep volgens het handboek wedstrijdschaatsen, een groep zonder instructie, en de laatste groep maakten pirouttes, sprongen en staken hun handen in de lucht of stonden te zwikken. Deze groep boekte de meeste progressie op een korte sprint van 50 meter. Een Nederlandse hoogleraar bewegingswetenschappen is ervan overtuigd dat het waanbeeld van een bewegingsideaal ertoe heeft geleid dat er te veel aandacht bestaat voor de beweging op zich, terwijl het effectiever is om de aandacht te richten op de uitkomst van de beweging. Op internet is over dit onderwerp ook veel te vinden.

Dus voortaan bij de hardloopscholing ook 9 keer koprollen, in bomen klimmen en een paar flinke bodychecks. En ook geen vragen meer waar die oefening goed voor is. Impliciet leren moeten we!

Eet je niet rond dan wordt je dochter gezond

In de News and Views sectie deze week van het wetenschappelijk tijdschrift Nature werd een interessant onderzoek van de heer Ng en coworkers beschreven. Nadat zij mannelijke ratten een dieet met heel veel vet hadden gegeven werden deze natuurlijk zwaarder en kregen ze meer lichaamsvet. Ook kregen ze diabetes achtige verschijnselen. Maar geheel onverwacht, de dochters van deze mannelijke ratten vertoonden in volwassenheid ook deze diabetes verschijnselen met een verminderde glucose tolerantie en een afname van de insuline secretie, maar ze werden niet dik of vet. Eerdere studies hadden al aangetoond dat genetische abnormaliteiten in zaadcellen veroorzaakt door medicijnen en omgevongsfactoren overgebracht konden worden naar de volgende generatie, maar niet zo vaak als in deze studie. Daarom vermoeden ze dat zogenaamde "epigenetische veranderingen" van het DNA in de zaadcellen hieraan ten grondslag liggen.

Dus mannen die plannen hebben voor nageslacht:  eet gezond!

Chris Solinsky breekt record op de 10 km met 26:59

Begin mei heeft Chris Solinsky het Amerikaanse record op de 10 km verbroken met een tijd van 26:59.  Dat is heel bijzonder omdat tot nu toe maar 30 mannen onder de 27 minuten waren gebleven en deze mannen waren allemaal Afrikanen en veel lichter en kleiner dan Solinsky.
De Science of Sport heeft er een topic over geschreven; hieronder een paar stukjes eruit.

Only 31 men have broken 27 minutes for 10,000m. It's amazing to think that this exclusive club, consisting of only 31 men, had never had a non-African in it, until last weekend.
Now, Chris Solinsky is a member, the first man from outside of African to break the barrier. Solinsky is the heaviest athlete ever to break the barrier, and by some margin. It turns out that the average mass of the men in this list, without Solinsky, is only 55.6kg. The heaviest, as mentioned the other day, were 64kg. In other words, only small men need apply!

Size in distance runners has received quite a lot of attention in the literature - about 10 years ago, Frank Marino did research showing that smaller men had a performance advantage over larger men during 8km time-trials in hot, but not cold environments (Marino et al. Pflugers Arch, 2000). That is, they performed similarly in cool conditions, but as soon as it got a little warmer, the smaller men outperformed the bigger men.

What was most interesting is that the bigger athletes started the trial at a slower pace, probably an anticipatory reduction in speed so that they wouldn't overheat. Why? Because the bigger you are, the more heat you produce during exercise, and even though it is possible to lose more heat, it doesn't quite make up for the extra heat gain. As a result, the larger athlete stores more heat, sees a more rapid rise in body temperature, and thus selects a lower speed in anticipation of this "thermoregulatory failure", and is thus outperformed by the smaller athlete.
The other notable observation of Solinsky's performance is that not only is he the largest runner every to make it into the sub-27 club, he's also the first man from outside Africa to do. Of the 31 members, 20 are Kenyan (including a few who happened to be running in Qatar vests), 6 are Ethiopian, 2 are Moroccan (one of whom ran for Belgium and then got caught doping), and one each for Uganda and Eritrea, and now America.


Ik zal dus zeker nooit zo snel lopen met m'n 192 cm en 74 kg. Het verklaart ook waarom René(178cm, 62 kg) zoveel harder liep tijden de hardloopvierdaagse; ik kon niet tegen de warmte en hij wel : as soon as it got a little warmer, the smaller men outperformed the bigger men.

Duurtraining beïnvloedt neurohormonale regulatie en andersom.

Ik heb net het boek Duurtraining van Fritz Zintl gelezen.  Natuurlijk alle bekende onderwerpen die we zo goed kennen uit de hardloopbladen en -websites, maar op een wetenschappelijke manier.  Met veel grafieken en tabellen. Een volledige beschrijving van het boek staat in deze blog dus dat ga ik niet over doen. Maar  waar ik nooit eerder veel over gehoord had was het effect van training op de hormonale huishouding en andersom. Een citaat: "Sportprestaties zijn alleen mogelijk door hormonale sturing, anderzijds heeft lichamelijke belasting invloed op het hormoonsysteem. De aanpassing aan belastingsprikkels uit zich o.a. in een vergroting van de hormoonklieren." De volgende hormonen spelen een rol bij duurbelastingen:
Somatotropinen (STH) uit de hypofyse remt glucose-afbraak, mobiliseert vetten uit vetweefsel, en stimuleert vetverbranding. Een trainingsadaptatie is een toegenomen STH-afgifte over langere tijd.
Thyroxine uit de schildklier bevordert zuurstofopname en stimuleert glycogeenafbraak in de spier en lever. Door training een toegenomen thyroxine productie.

Adrenaline uit bijniermerg verhoogt hartfrequentie en contractiekracht van de spieren. Stimuleert splitsing glycogeen en mobiliseert vetzuren uit vetweefsel.
Aldosteron uit de bijnierschors is betrokken bij de natrium- en kaliumhuishouding en speelt een rol bij het onderhouden van het bloedvolume. Bij vochtverlies tijdens inspanning wordt een grotere hoeveelheid aldosteron uitgescheiden.
Cortisol bevordert de nieuwvorming van glucose en glycogeen in de lever. Tijdens intensieve inspanning stijgen de cortisolspiegels. Een daling hiervan kan een teken zijn van overtraining.
Insuline uit de alvleesklier bevordert opname van glucose door de celwand. Door trainingsaanpassing is er minder insuline nodig om hetzelfde effect te krijgen.
Verlies van activiteit van bepaalde hormonen leidt tot vermoeidheid. De resynthese van de hormonen bepaald de duur van de herstelfase.
 Er staan nog meer interessante topics in het boek die ik de komende tijd zal bloggen.

Barefoot running strikes back

In het wetenschappelijk tijdschrift Nature is het biomechanishe onderzoek van Liebermann verschenen naar het verschil tussen blootvoets voorvoet landen en het landen op de hiel met schoenen aan.  Dit onderzoek is gedaan ter interpetatie van de menselijke evolutie. Voor een pdf van dit onderzoek klik hier. Het is een ingewikkeld verhaal met vele integraal formules, maar in een commentaar van een expert op dit artikel wordt het op een wat begrijpelijker taal beschreven.

Nog mooier is het interview met Liebermann (The barefoot professor) op YouTube waarin het allemaal zeer goed wordt uitgelegd.                                    Vele anderen hebben al in hun blog over geschreven maar dit is de originele bron. Maar in deze blogs wordt teveel schuld bij de schoen gelegd. Het is vooral het verschil tussen voorvoet landing en hiel landing; de krachten die inspelen op de gewrichten zijn even groot bij een hiel landing met schoenen als zonder schoenen en 3 keer hoger dan bij voorvoet landing blootsvoets (zie grafiek: RFS=rear-foot strike; FFS=fore-foot strike; shod=geschoeid; impact force als veelvoud van lichaamsgewicht).

Zie je ons al lopen met blote voeten en zwarte steunkousen op de besneeuwde bospaden??

On the cover, the feet of Kenyan adolescents who have never worn shoes and run up to 20 km a day. Their feet are healthy and strong - and until recently, everyone’s feet looked like this.

Bron: Foot strike patterns and collision forces in habitually barefoot versus shod runners Liebermann D.E. et al. Nature 463, 531-535 (2010).

Duidelijk artikel over het H1N1 virus

In het wetenschappelijk tijdschrift Nature stond een verhaal over de H1N1 influenza (Mexicaanse griep) met de titel "One killer virus, three key questions" (dit is een pdf file).
Naast alle onzin die we over ons heen krijgen gewoon een duidelijk verhaal hoe het virus zijn werk doet en zich verspreid. Vooral het eerste gedeelte, 'How does it kill?'  is interessant, waarin pathologen beschrijven wat de schade is die het virus kan aanrichten in de longen. Het virus van de normale seizoensgriep infecteert alleen de cellen in de bovenste luchtwegen. Het H1N1 virus penetreert tot diep in de terminale longblaasjes (alveoli) van de longen. Ze zien dat de wanden van de alveoli kapot zijn en dat bloedcellen en vocht de ruimtes opvullen waarin normaal gesproken de gasuitwisseling (zuurstof / koolzuur) plaatsvindt. De arts zegt dat het heel moeilijk is om een patient te behandelen als het zover gevorderd is.   En dan vooral natuurlijk bij de risicogroepen en kleine kinderen.
Bron: Nature Vol. 462; 7270; pp 154-157

Twee doden per miljoen uur hardlopen

Nadat ik de weblog van Jan had gelezen kwam ik ook een verhaal tegen over aantal uren lopen en aantal doden op The Science of Sport, een zeer interessante website trouwens. 
Hieronder een lijstje met de doden per miljoen uur sport:


Deaths per million hours:


Skydiving - 128.71
General Flying - 15.58
Motorcycling - 8.80
Scuba Diving - 1.98
Swimming (presumably competitive) - 1.07
Snowmobiling - 0.88
Motoring - 0.47
Water skiing - 0.28
Bicycling - 0.26
Airline Flying 0.15
Hunting 0.08




Running? Depending on which number you believe, the risk during marathons is between 1.8 and 2 deaths per million hours, so it's around the same as scuba diving.
 
En door het afsluiten van de wegen tijdens de marathon waren er veel minder verkeersdoden (zie plaatje).  Dus het hele jaar door marathons organiseren!

De hardloper: grieperig maar slim en stressbestendig

Op Twitter (@keeponrunningnl) deze link gevonden naar een artikel in The New York Times.  Ze vertellen over onderzoek dat aantoont dat hardlopende muizen vatbaarder zijn voor griep.

Maar een onderzoeksgroep van het Salk Institute of Biological Studies in Californië en van de Universiteit van Californië heeft ontdekt dat muizen slimmer worden als ze zich mogen uitleven in de tredmolen.  In maart hadden de onderzoekers al een artikel gepubliceerd in Nature Neuroscience waaruit bleek dat de dieren meer hersencellen aanmaken als ze dagelijks mogen joggen.
Daarnaast toonde de Amerikaanse wetenschapper Richard Dienstbier aan dat hardlopers na minstens 10 kilometer te hebben gelopen beduidend minder heftig reageerden op bepaalde stimuli zoals lawaai en kou. Dit stress-reducerende effect was tot 5 uur na de training nog merkbaar.

En zo zijn er nog heel veel nutteloze onderzoeken naar het nut van hardlopen.

Niemand kan twee dingen tegelijkertijd doen

Ik heb altijd al gedacht en gezegd dat je geen twee dingen echt tegelijkertijd kunt doen. Je kunt wel heel snel wisselen en dat noem je dan multi-tasken.

Dit is onderzocht in Groningen en vastgelegd in een proefschrift met de mooie titel: Brain economics: Housekeeping routines in the brain. Een methode is ontwikkeld om precies te kunnen zien hoeveel aandacht proefpersonen besteden aan verschillende taken als ze die tegelijkertijd uitvoeren en hun aandacht dus moeten verdelen. Iedere taak blijkt een kenmerkend signaal op het electro-encephalogram (EEG) achter te laten. Als een proefpersoon naar een wit vierkantje op een computerscherm kijkt, dan verschijnt een karakteristieke piek op het EEG. Als de proefpersoon tegelijkertijd een andere taak moeten doen, dan zien de onderzoekers precies hoe de proefpersoon zijn aandacht verdeelt. De aandachtstaken wisselen razendsnel af, maar we voeren ze nooit tegelijkertijd uit. Het bleek ook dat de hoogte van de piek in het EEG een goede maat is voor de mate van aandacht. Bij dat afwisselen van taken zetten we onze hersencapaciteit vaak suboptimaal in. De bellende en passerende multi-tasker op de snelweg maakt dus een minder goede zakendeal én een minder goede inhaalmanoeuvre. En of vrouwen nou beter kunnen multi-tasken is helaas niet onderzocht.

(bron NRC Handelsblad 1 oktober 2009)