Trail des Trappistes (39 km)

Afgelopen zaterdag stond de Trail des Trappistes in Florenville op het programma. Ik had me ingeschreven voor de 39 km afstand. Vrijdagmiddag vertrokken maar kwam pas om 21:00 uur aan door lange files bij Straatsburg. Heb me geïnstalleerd op de camping aldaar en een frietje gegeten bij de Frieterie. Kon zaterdag rustig beginnen want de start was pas om 11:00 uur. De lopers van de 100 km waren al om 04:00 uur begonnen (!) en de lopers van de 55 km om 09:00 uur. Wij begonnen met zo'n 400 lopers en al vrij snel moesten we weer wandelen omdat we een heel smal paadje opmoesten.  In het begin ging een groot stuk over asfalt wegen door het open veld en de scheen fel zodat het  vrij warm werd. Was blij dat we de bossen in konden. Het parcours ging over smalle paadjes door de bossen maar altijd goed beloopbaar; niet technisch moeilijk. Mijn conditie was toch niet erg goed want bij de eerste heuvel die niet erg steil was moest ik halverwege al wandelen. Daarna bij bijna elke heuvel gewandeld. Bij 9 km moesten we La Semois doorwaden en dat viel niet mee. Ik glee elke keer uit over grote gladde stenen en kwam maar moeizaam vooruit. Het was wel lekker opfrissend.

Regelmatig hadden we lange afdalingen waar ik goed tempo kon maken, maar na 25 km begon ik wel vermoeid te raken en ging het tempo ook heuvelaf sterk naar beneden. Na 30 km hadden we ook nog een heel steile klim omhoog over kleine kronkelpaadjes gevolgd door een beklimming van een rotswand met handen en voeten. Het was gepland dat we bij 37 km nog een rivieroversteek hadden maar het had veel geregend en de rivier was te diep voor een veilige oversteek. Dus moesten we zo'n 600 m omlopen over een brug en dan langs de autoweg naar Florenville. Geen leuk stuk met auto's die vlak langs je rijden. Aan het eind een afdaling waar ik weer even kon hardlopen en beneden stonden plots Marlies en Cordien, die mij tot hun verbazing langs zagen komen. Zij waren er voor de CIKO delegatie die de 18 en 28 km liepen. Ik werd natuurlijk ook aangemoedigd en even later stond Rene die ook net de 39 km had volbracht. Maar toen moesten we nog de laatste klim omhoog en dat was echt steil. Gelukkig was de finish daar vlak na en na 39.6 km en 950 hoogtemeters in 4:53:40 had ik het erop zitten. Daarna gekeken hoe de anderen van CIKO binnenkwamen op de 18 en 28 km. Tenslotte gingen we op de laatste heuvel wachten op Edwin die meedeed met de 100 km. Rene ging nog even naar beneden om hem op te halen en uiteindelijk na 14:45 kwam hij eraan. Geweldige prestatie! Daarna op de camping gedoucht en omgekleed en toen naar het fraaie huis op zo'n half uur rijden waarin de CIKO-groep bivakkeerde. Gezellig met ze gegeten en bijgekletst.Leuk om ze allemaal weer eens te zien.

Edwin bijna bij de finish na 100 km

Mooi boek over trail lopen: Grand Trail

Ik ben een prachtig boek aan het lezen over trail lopen. Het heet 'Grand Trail' en via deze link kun je meer informatie vinden en het bestellen (EUR 49,50).
Het boek is geschreven door twee  Franse broers, Frédéric en Alexis Berg, waarvan de eerste een runner en schrijver is en de ander fotograaf. Er staan fraaie foto's van hem in het boek. Het bevat 16 portretten van de beste (ultra)trail lopers zoals Kilian Jornet en Anna Frost. Verder beschrijvingen van de meest uitdagende ultratrails (13x) zoals de Ultra Tour du Mont Blanc, de Tarawera Ultramarathon (Nieuw Zeeland) en de Marathon des Sables en ook nog 13 thema's over trailrunnen met geschiedenis van trailrunning, voedsel, etc. Het zijn allemaal mooie verhalen in het Frans en het Engels met veel informatie en het leest prettig weg en de foto's zijn erg mooi en inspirerend.

Beschrijving van de ultratrail "La diagonale des fous' op het Franse eiland Reunion bij Madagaskar.

Een van de vele bijzondere foto's

OCC van UTMB (53 km) bergtrail

Afgelopen donderdag stond ik om 08:00 uur in Orsières aan de start van de OCC. De OCC is met slechts 53 km het kleinere zusje van de UTMB (168 km), CCC (101 km) en de TDS (119 km). Deze lopen worden georganiseerd door The North Face Ultra Trail du Mont Blanc (UTMB) zoals het voluit heet. De OCC werd dit jaar er voor het eerst bijgedaan; 1200 lopers konden meedoen via een verloting, maar je hoefde geen UTMB punten te hebben zoals voor de andere lopen. OCC staat voor Orsières-Champex-Chamonix, wat dus de startplaats in Zwitserland, een plaatsje onderweg en de finishplaats in Frankrijk is.
 Totaal moesten we 3300 hoogtemeters overbruggen verdeeld over twee 2000 m hoge bergen, een kleintje van 1600 m en ten slotte nog een van 1800 m

In het begin was het nog wat fris dus ik had een truitje aan, maar na 2 km rustig hardlopen kwam de eerste steile klim, brak de zon door en werd het heet, zodat mijn trui uitkon en de stokken uit mijn rugzak.

De eerste steile klim

Met een regelmatige, flinke pas ging ik zonder problemen omhoog en haalde zo veel mensen in. Na zo'n 8 km was de top en konden we vrij goed naar beneden lopen. Het was geen technisch parcours zodat ik km tijden haalde van tussen de 5 en 9 minuten. Op 13 km begon de klim naar La Giète en dit was steiler en moeilijker dan eerst, maar ik kwam goed boven. De afdaling was nu echter moeilijk. Ik ben dan zo'n beetje de langzaamste; daar ben ik niet goed in. Terwijl sommigen in volle vaart naar beneden rennen. Op 24 km na 4:30 u was de ravitailleringspost waar ik me tegoed deed en vrij lang uitrustte en ook maar even een Whatsappje stuurde naar het thuisfront. Direct daarna weer 800 m omhoog over 6 km met op de top een prachtig uitzicht op bergen met sneeuw en gletsjers.

Prachtige gletsjers

Dit was nog redelijk beloopbaar

Daarna een lange afdaling die aan het eind heel steil en vervelend werd. Gelukkig weer een drankpost om dan aan de laatste klim te beginnen. Net als een paar weken geleden in Verbier kreeg ik weer een zeer hoge hartslag bij het beklimmen van de steile helling. Om de 100 hoogtemeters moest ik even een paar minuten rusten. Na het kleine bergje kwam echter nog een grotere. Heel rustig aangedaan en gerust wanneer dat nodig was. Bij de vierde stop eindelijk eens een gel met cafeïne genomen en heel veel gedronken. Daarna ging het opeens stukken beter alsof mijn hart gewoon te weinig energie had om goed te pompen. Ik kon nu weer met rustige stappen omhoog en mijn hart bleef normaal. Dan eindelijk de top met nog een drankpost en nog 8 km te gaan. De eerste kilometers zijn erg zwaar, zeer moeilijk om te lopen. Doe zo'n 12 tot 14 minuten over een kilometer, maar op gegeven moment kan er met een flinke wandelpas naar beneden worden gelopen. Dan eindelijk een vlak en breder pad waar ik weer vaart kan maken.
Ik ben zelf verbaasd dat het dan nog zo goed gaat. Ik haal veel mensen in die wandelen of heel langzaam hardlopen. De laatste kilometer in Chamonix was erg leuk. Veel mensen langs de kant die aanmoedigen en klappen. Ik finish uiteindelijk in de officiële tijd van 12:13:36. Ik krijg m'n finishers T-shirt, vind een douche en krijg een maaltijd en check in in een hotel.
Vrijdagochtend kost het me 4 uur om met een boemeltrein met veel overstappen weer terug te komen in Orsières waar mijn auto stond. Doorgereden naar ons chalet in Porlezza, Italië en daar een rustig weekend doorgebracht.

De route van de OCC

Trail Verbier St Bernard - 61 km - DNF

Vrijdagmiddag al vertrokken naar Verbier omdat ik de volgende ochtend van start ging in de Verbier trail van 61 km. Het was slecht weer en de vooruitzichten waren ook niet goed. Bij het ophalen van mijn startnummer  werd mijn rugzak die ik mee zou voeren streng gecontroleerd. Zit alles er wel in wat je nodig zou kunnen hebben. Gelukkig had ik alles. Hoorde daar al dat de grote trail van 110 km die Edwin ging lopen met 5 km was ingekort; de tweede berg was er al uitgehaald door de slechte omstandigheden. Nu vertrokken ze om 05:00 i.p.v. 01:00 uur. Op de gok naar een hotel en daar hadden ze nog een achteraf kamertje over. Natuurlijk wel opgestaan om Edwin te zien en inderdaad vond ik hem met Jacolien en Wilbert. Met de lamp op de hoofden gingen een paar honderd lopers van start voor een barre tocht. Hier lachen ze gelukkig nog.

Ik ging daarna weer even slapen maar moest met de bus van 07:15 naar het plaatsje La Fouly op een uur rijden. Daar was mijn start om 10:00 uur; eigenlijk merkwaardig dat we zo laat van start gingen want nu moest toch nog een groot deel van de lopers in het donker lopen.
Na de start konden we eerst een stukje hardlopen eerst lichtjes omhoog maar dat werd al gauw te steil dus wandelen. Daarna heb ik nog maar heel weinig hardgelopen. Maar het rustig omhoog klimmen de eerste berg op ging goed. Na 10 km rustig doorzetten was ik op de eerste top van zo'n 2700 m hoog. De afdaling erna was technisch erg moeilijk, hoewel sommigen er als steenbokken naar beneden denderden. In het dal op zo'n 15 km was een verversingspost en ik deed me te goed aan al het eten dat er was. Je kon er zelfs spaghetti met saus krijgen, maar ik hield me bij de koek en rozijnen en cola. De volgende berg op ging weer goed. Soms moesten we door de versgevallen sneeuw waden en ook vaak door wildstromende beekjes.

Ploegen door de sneeuw en de mist.

Helaas konden we niet veel van de omgeving zien door de laaghangende wolken. Ook regende het regelmatig hevig, maar dat was met mijn superjas geen probleem. Daarna een lange afdaling waar heel soms hard gelopen kon worden en beneden op 28 km weer ravitaillage. Daar ging ik maar even zitten en een berichtje naar de familie sturen. Vervolgens weer een berg op. Ik had een mooi tempo en haalde heel veel mensen in. Toen dacht ik nog het binnen 12 uur te kunnen doen zodat ik precies op tijd terug was in Verbier voor de wedstrijd Ned-Bra. Maar het afdalen erna was weer erg moeilijk. Grote rotsformaties die we moesten bedwingen en schuine sneeuwvlaktes waar je je aan een touw moest vasthouden om niet naar beneden te glijden. Het was wel prachtig en ruig allemaal maar met de voortdurende regen minder leuk. Hoog in de bergen was het ook koud en hadden we geen regen maar hagel.

Sneeuwvlaktes met touwen

Maar eindelijk op 49 km was ik beneden en was er weer een post. Goed gegeten weer en ik dacht het wel  te kunnen gaan halen. Bij de organisatie gevraagd hoe Edwin ervoor stond en op hun PC konden ze dat zo opzoeken. Hij had Arretez achter zijn naam staan en bleek dus uitgestapt bij La Fouly; voor hem dus na meer dan 50 km. Dat had ik toen ook moeten doen, maar koppig als ik ben ging ik weer verder. Weer een berg op maar nu een hele steile; na lange tijd keek ik op mijn Garmin en ik was nog maar 1 km verder. Het werd ook donker dus moest mijn lamp opzetten wat niet lukte over mijn capuchon dus dan maar zonder maar het regende voortdurend en hard. Daarna ging het slecht. Ik kreeg een heel hoge hartslag en moest heel vaak stoppen om het te laten zakken. De paden waren door een dicht bos, erg smal en kronkelig met alleen maar glibberige modder. Het schoot niet op. Meerdere mensen gingen erg langzaam maar ik kwam echt niet vooruit. Herhaaldelijk vroegen ze: Ca va?, maar liepen dan weer door. Op een gegeven moment zag ik midden in de wildernis een auto staan. Heb dus direct gevraagd of ik mee kon rijden. Ze probeerden me nog te overtuigen door te gaan. Over 15 minuten was er weer een drinkpost zeiden ze en ik was nog maar 6 km van de finish, maar ik rilde van de kou en voelde me niet lekker. Dus ze hebben me meegenomen naar Verbier wat nog 3 kwartier rijden was over smalle bergweggetjes. In de auto zag ik dat het 23:45 was dus ik had er 13:45 uur opzitten en 55 km afgelegd en over de afgelopen zware 6 km had ik bijna 3 uur gedaan. Van een van de vrouwen in de auto kreeg ik nog warme thee en dat deed me goed en eindelijk om 00:30 werd ik bij de finish afgezet. Heb me afgemeld bij de organisatie en nog een bord spaghetti gegeten wat erg moeilijk ging omdat ik nog steeds erg rilde van de kou. Hieronder de uitdraai van de website. Blijk dus +4000 hoogtemeters te hebben verwerkt en moest alleen nog 1200 meter over 6 km naar beneden naar de finish.

Weet niet of ik nog eens zo'n tocht ga doen. Het moet dan in ieder geval beter weer zijn en er moet over lange stukken hardgelopen kunnen worden. Eind augustus staat een 60 km van de UTMB gepland ook weer in zuid Zwitserland, maar ik moet er nu nog even niet aan denken. Ik voel me nu weer prima en alleen een beetje stijve beenspieren. Morgenavond gewoon weer trainen.

Lopers op een kam in de verte

Stuwwalloop trail (19.5 km)

Omdat ik kilometers wilde maken voor een marathon binnenkort ging ik rennend vanuit Velp naar Oosterbeek voor de Stuwwalloop trail. Dit was 11.7 km en dat ging prima in iets meer dan een uur. Om 16:00 startte ik achterin het eerste startvak samen met Rene en vlak achter me stonden Jan en Peter J. in het tweede starvak die 2 minuten later van start gingen.
Ik begon rustig aan in een bezadigd tempo en al binnen 500 meter kon ik Rene al niet meer zien. Pas bij 6 km kwam de eerste heuvel en direct zo steil dat we er wandelend op moesten. Boven aangekomen was ik uitzonderlijk buiten adem en kwam ik weer moeilijk op gang. Er kwamen noch heel veel van deze kleine steile heuvels en steeds vaker moest ik na de klim even stil staan en op adem komen. Het lopen op de vlakkere stukken ging eerst nog wel goed maar na 12 km moest ik ook daar regelmatig wandelen. Ik werd ingehaald door Peter en later ook door Jan. De laatste kilometers werd het echt zwaar en zwoegen om de finish te bereiken. De loop bleek ook nog eens 1 km langer dan gedacht en de laatste 200 meter nog even hard gelopen om te finishen in 2:20:47. Terwijl ik gedacht had het toch wel binnen 2 uur te kunnen. Een voor mij onverklaarbare prestatie-dip. Na wat rust en een 0% biertje weer op de weg terug. Dat ging erg moeizaam en totaal terug heb ik maar 4 km hard gelopen en de rest gewandeld.
De komende weken even goed trainen om te zien of deze dip weer voorbij is zodat ik toch wel de marathon kan lopen over twee weken.

Trail Run (23km 650m elevation)

Ik kijk regelmatig op de website Zurich Hike & Outdoor meetup waar mensen melden als ze een leuke hike of iets anders organiseren voor voornamelijk expats in Zurich en wijde omgeving. Deze keer had iemand voor vandaag een trailrun georganiseerd in de heuvels bij Zurich van 23 km en 650 hoogtemeters.

Lange stukken over sneeuw lopen

De afspraak was om 08:00 op het station van Zurich dus een uur eerder vanuit Basel vertrokken. Daar ontmoette ik 8 andere hardlopers, meest Engelsen, maar ook 2 Russen, een Australiër en een Zwitser. Wildvreemden maar het ging natuurlijk algauw over fraaie lopen die iedereen gedaan had en van harte aanbevolen om te gaan doen. We gingen met de trein een stukje verderop en begonnen de loop langs de rivier de Sihl. Een mooi pad met weinig oneffenheden en de rest van de loop bleven we op zulke paden. Geen modderige single track paadjes met allemaal boomwortels. Na zo'n 4 km gingen we een houten brug over en omhoog het bos in. Een steile en lange klim dus er werd al snel gewandeld. Bovenaan over de rug van de heuvel met zo nu en dan een extra klimmetje of korte afdaling. Hier moesten we lange stukken over sneeuw lopen maar dat ging op een paar kleine uitglijers prima. Mooi gebied en fraai uitzicht over de Zurichsee aan de ene kant en de hoge Alpen aan de andere kant. We hadden mooi weer en op gegeven moment begon de zon zelfs te schijnen. Vijf kilometer voor het einde een steile afdaling wat heel lastig lopen was. Uiteindelijk eindigden we bij een leuk restaurant, Fork & Bottle, en genoten daar van een welverdiende brunch. Weer terug naar Basel en ik was nog net op tijd om wat van het dames schaatsen mee te pikken. Leuk zo'n spontane loop; ik hoop dat er meer georganiseerd gaan worden.

Uitzicht op Zurichsee

Uitzicht op de hoge Alpen

Lochem trail (31 km)

Nancy en Cordien in volle vaart

Gisteren was de primeur van de Lochem trail.
CIKO groep 5 was sterk vertegenwoordigt met Nancy, Cordien, WIm, Jan en Edwin aangevuld met buurman Laurens en ik. Kwam ook veel bekenden uit de trailwereld tegen voor de start. Om 10:00 uur was de start en ik ging in een lekker tempo van start. Mooi parcours over smalle paadjes door het bos, langs weilanden en velden met mais en ook nog over een heideveld. Paden waren goed te belopen al moest je wel op de wortels letten en de hoogtemeters waren minimaal. Na een uur had ik 11.4 km gelopen en dat is voor een trail vrij hard. Doordat ik heel snel de heuvels op en vooral af ging liep ik voor Nancy en Cordien, maar toen ik ergens fout liep omdat ik niet goed oplette waren ze me voorbij gegaan.

foto van Mischa Visser

Bij de drinkpost op 14 km zag ik nl. Nancy net weggaan. We hebben even samen opgelopen maar daarna liep ze uit op me. Na 2 uur had ik 22.6 km dus ietsje langzamer dan het eerste uur. Niet veel later zag ik Cordien voor me en de rest van de route bleven we min of meer bij elkaar. Bij 28 km was een steile bult waar een groepje lopers voor mij opeens gingen wandelen, maar ik wrong mij erlangs en ging veel sneller naar boven. Daarna was een lang stuk vals plat waar ik het opeens moeilijk had en me misselijk voelde. Even gestopt om te herstellen waarbij het groepje me weer inhaalde. Daarna ging het weer goed. Een kilometer voor het einde even aangezet om tegelijkertijd met Cordien over de finish te gaan in 2:48:45. Edwin en Nancy waren al binnen en een paar minuten na ons kwamen Jan en Wim over de streep. Leuke loop door een prachtig gebied.
Afstand: 31 km; Tijd: 2:48:45; Tempo: 5:24 min/km (range 4:51 - 6:53); Snelheid: 11.1 km/uur; Hoogtemeters: +190; Plaats: 62e van 122 deelnemers

CIKO groep voor en na (incl. Jacolien) de loop. Het was makkelijk want ze lachen nog steeds en geen modderige benen.

Trail des Fantomes (50 km) - een enorme beproeving

Na mijn lange duurloop van vorige week zondag (33 km) had ik alle dagen erna (van maandag tot en met vrijdag) nog gelopen met in totaal 83 km, om toch dat ritme van dagelijks lopen vast te houden.
Zaterdagochtend vertrokken René, Edwin en ik al naar een huisje vlakbij La Roche en Ardenne, waar we zondag de Trail des Fantomes zouden gaan lopen. Het was een prachtig huis met 5 slaapkamers en 2 badkamers; genoeg ruimte dus voor de 12 trailadepten die op de uitnodiging van Paula Ijzerman waren ingegaan. We kenden er al diverse van van vorige trails en maakten kennis met de overigen onder het genot van een (alcoholvrij) biertje op het terras. Later in de middag ging ik met René en nog 2 anderen wandelen naar La Roche om voor iedereen de startnummers op te halen. Het bleek iets verder dan gedacht en pas 3 uur later waren we weer terug. Niet verstandig natuurlijk met de trail die nog moest komen. Ondertussen was er een pastamaaltijd bereid en pannekoeken en ik nam ruim van alles. Na de koffie ging iedereen vroeg naar bed.
Zondagochtend op tijd naar La Roche waar we om 7:00 uur zouden starten. De 25 km trail zou pas om 10:00 uur starten.

Ons groepje vlak voor de start

 De route voerde over de heuvels en dalen van de Ardennen en langs het riviertje L'Ourthe. Gelukkig liepen we het grootste gedeelte onder de bomen want het begon al snel warm te worden. Zoals gebruikelijk was René er snel vandoor en voor ons niet bij te houden. In het begin was ik even een eind voor Edwin uit omdat ik me heuvelaf te veel liet gaan, maar later heb ik hem opgewacht en zijn we samen weer verder gegaan. Het was een zeer moeilijk begaanbaar terrein. Veel paden vol met boomwortels en grote stenen waar het heel moeilijk hardlopen was en zeer steile hellingen waar ik maar moeilijk op kwam.

Zeer steile hellingen omhoog klauteren

Edwin moest telkens op me wachten want hij kon er beter mee om gaan. Bij 20 km voelde ik m'n benen al, maar op de mooie vlakke stukken kon ik nog wel steeds hardlopen maar langzaam. We moesten op gegeven moment de Ourthe oversteken; ik deed dat rustig aan want het koude water was wel lekker.

Oversteek van de L'Ourthe

Aan de overkant toen ik weer ging hardlopen maakte ik een smak; knie weer kapot. Ondertussen was Edwin met Paula en Jacolien al ver weg. Pas bij de verversingspost op 24 km en al zo'n 4 uur gelopen kwam ik ze weer tegen en we besloten dat Edwin niet meer moest wachten op mij. De volgende uren liep ik bijna alleen. Ik haalde niemand in en werd ingehaald door maar 3 lopers. Het was een prachtige route langs de rivier, maar zeer zwaar. Op gegeven moment moesten we door de volle zon over een akker met graan en dan voel je pas dat het zo'n 35 'C is. Op een gegeven moment moesten we opeens rechts bijna steil omhoog.

In de volle zon over een smal pad door het graan

Dit ging erg moeizaam. Maar daarna kon ik toch wel weer hardlopen. De kilometers passeerden. Na 5 uur had ik 30 km gelopen en na 6 uur 36 km. Binnen 8 uur zou al niet meer lukken. Op 45 km was nog een verversingspost, maar ik was daar net weg of alle cola die ik gedronken had kwam er weer uit. Honderd meter verder was weer een enorm steile heuvel (45 graden of zo). Ik had mijn stokken al de hele tijd gebruikt en dat hielp wel om omhoog te komen, maar al na korte tijd steeg mijn hartslag tot ongekende hoogte en stopte ik. Dat herhaalde zich enkele malen en bijna boven ben ik gaan zitten. Velen passeerden mij toen, allemaal bezorgd vragend of het wel goed ging. Toen ik eindelijk weer op een vlak stuk kwam probeerde ik weer hard te lopen met kreeg kramp in m'n tenen en kuiten. Heb de rest van de route wandelend afgelegd. Maar wel in een fors tempo want ik haalde nog diverse lopers (wandelaars) in. Uiteindelijk op 500 meter voor de finish nog een keer de Ourthe oversteken en pas 100 meter voor de finish voor de show nog even hardlopen. Onder luid applaus kwam ik eindelijk na 8:52 binnen. René was er al een tijdje want na 7:30 binnen en  Edwin had er 8:08 over gedaan. Iedereen was het er over een dat het een zeer zware en technisch moeilijke trail was geweest. Velen waren overgestapt naar de 25 km route en velen waren uitgestapt. Uiteindelijk waren er 12 vrouwen en 126 mannen gefinisht.

De koeien brachten hun dag beter door; lekker lui liggen in de schaduw

Trail du Tombeau du Chevalier (53 km)










In onze Runnerworld Arnhem kleren
kunnen we voor de start nog lachen

 

René, Edwin en ik waren zaterdagochtend weer vroeg op stap naar Florenville in de Ardennen vlak bij de Franse grens. We gingen de Trail du Tombeau du Chevalier van 52 km en 1500 hoogtemeters lopen onderdeel van het Festival Trail Semois. Na de auto aan de kant te hebben geparkeerd moesten we een steile helling af naar een dalletje waar het X-Cape avonturenkamp is gevestigd met diverse blokhutten en paden en touwen in de bomen. Om 11 uur was de start na de mededeling dat het parcours 1 km langer was omdat het water in de Semois te hoog was en we er niet door heen konden en dus om moesten lopen. We gingen gezamenlijk van start maar al snel ging René voor me uit en bleef  Edwin achter. Maar nog lange tijd zag ik ze zo'n 200 meter voor en achter me lopen. Ik deed rustig aan; had geen idee hoe hard ik ging en hoe lang want was weer eens mijn Garmin vergeten. Toch wel rustig lopen dan. Al sneller dan gedacht kwam het 10 km bordje. In het begin kon ik de heuveltjes nog makkelijk oprennen, maar bij  de 15 km kwam de eerste pittige heuvel waar je alleen maar wandelend, voetje voor voetje op kon komen. Heuvelaf maakte ik elke keer vaart en haalde dan veel mensen in. Bij de volgende zeer steile heuvel kwamen we uit bij een oud kasteel dat we vervolgens ook nog eens via een ladder moesten bestormen.



Via een ladder het kasteel in.



Op het binnenplein was de Ravitaux (verversingspost) en trommelmuziek. Ik deed me tegoed aan chips, koek, banaan en cola. Bij navraag bleken we op 18 km te zijn na 2 uur lopen. Hoopte dat Edwin me nog zou inhalen, maar dat gebeurde niet. Het ging goed en ik ging op mijn langzame, bijna 10 km/uur tempo door. We liepen veel onder de bomen en dat was wel goed met al die zon. Vaak liepen we langs de Semois over fraaie paden en zo nu en dan door een klein dorpje of langs een mooi kasteel.



De prachtige Ardennen met een slingerende Semois



Heuvelop waren het soms echt klauterpartijen en heuvelaf was ook soms zo steil dat je de voeten dwars moest zetten om niet uit te glijden. Ik had geen goede schoenen aan voor dit werk want mijn grote tenen gingen pijn doen heuvelaf door het stoten tegen de voorkant. Een tijd lang met Leonie van den Haak opgelopen die uiteindelijk 3e vrouw werd; heuvelaf haalde ik haar elke keer in maar omhoog en op het platte stuk ging ze harder.



Steil heuvelop kost erg veel kracht



Na heuvelop te hebben gewandeld duurde het telkens langer voor ik weer in mijn hardlooptempo kwam, maar dan liep ik wel totaan de volgende steile klim. Bij 43 km op bijna 5 uur was weer een verversingspost en ik kon weer goed alles tot me nemen.



Een loper stapt uit bij 43 km en mag met de auto van de organisatie mee



Een paar keer moesten we door een beek waadden om verder te komen.



Door de beek



De laatste kilometers werd het wandelen steeds meer maar ik had nergens pijn, behalve in mijn grote tenen en vond ik het ook nog steeds leuk om te lopen. Deze keer had ik ook echt veel gedronken: 1 liter elektrolytendrank, 2 cola bij elk van de 4 posten en 1.5 liter uit mijn waterzak. Vaak bij die lange tochten heb je toch zo je twijfels over het waarom en heb je geen zin meer. Nu bleef ik tot aan het eind zeer gemotiveerd. Uiteindelijk moesten we de steile helling weer af bij de finish. Met veel glijden en glibberen kwam ik beneden en hoorde lopers van mijn Haagse club me toejuichen (zij hadden de 26 km route gedaan). Tenslotte nog een ererondje over het kamp en dan de finish na 6:32:47. Edwin stond al bij de finish; hij had niet zijn dag gehad en was na 30 km uitgestapt. René was er ook nog niet; die kwam 15 minuten na mij want hij was verkeerd gelopen en had een extra 4 km gedaan. Ik ging heerlijk languit in het gras en kreeg een cola en een bier en herstelde weer snel afgezien van een paar flinke kuitkrampen en mijn teennagels die helemaal blauw waren.

Tenslotte de lange reis weer terug en tegen 23:00 was ik weer thuis.


Met een grote grimas kom ik aan het eind van de tocht.



Veluwezoomtrail (52 km)

Door weinig tijd en een computer die het begaf alleen even een kort berichtje. Later meer.
Afgelopen zondag de Veluwzoom trail voor de derde keer gelopen. De start was nu van het bezoekerscentrum in Rheden. Het regende bijna de hele tijd en het waaide redelijk hard, maar toch was het een leuke en mooie tocht. Pas na de 40 km een paar keer gewandeld, maar kon daarna weer goed op gang komen. Samen met René gestart en soms liep hij vooruit en soms ik weer, maar samen geeindigd in 5:51:23. Ik was al de 5 km van huis naar de start gelopen en ook terug naar huis ging nog best goed dus mijn dagtotaal was 62 km.

Koning van Spanje Trail (31.1 km)

Na afgelopen week al op dinsdag, woensdag en donderdag respectievelijk 21.1 km, 21.7 km en 21.4 km te hebben gelopen inclusief een 4 x 7 minuten interval training plus ook nog 2 keer sportschool ging ik zaterdag van huis uit lopend naar Valkenhuizen voor een rondje Veluwezoom van 20 km met een 6-tal CIKO 5 leden (Jeanette, Cordien, Wim, Maarten, René en Eric)(totaal 28 km).

Zondagochtend vroeg naar Gulpen in Zuid-Limburg voor de Koning van Spanje trail zonder Edwin, die met een verhuizing bezig is, en zonder René, die te laat was met inschrijven, maar ik ontmoette vele bekenden aldaar. De 11.5 km vertrok om 11:00 uur en toen begon het te regenen. De 30 km lopers moesten om 11:20 starten maar we stonden allemaal tot 10 seconden voor de start binnen te schuilen. Na een kort stukje asfalt werden we direct een weiland met een zeer modderig pad opgestuurd. Zo zou het de hele tijd blijven, modder, blubber en diepe plassen. Ik had een lekker tempo en haalde direct al veel mensen in; ook de eerste heuvel omhoog ging ik er velen voorbij. Na een half uur hield het op met hard regenen en miezerde het alleen nog maar. Heuvelop heb ik geprobeerd zoveel mogelijk hard te blijven lopen, maar soms was dat niet mogelijk omdat het veel te glad was. Op de vlakke stukken liep ik 11-12 km/uur en heuvelaf ging het heerlijk met 13-14 km/uur. Op sommige stukken met veel modder was dat soms wat te hard en kon je alleen met veel kunst en vliegwerk (vooral dat laatste) op de been blijven. Het was een prachtig parcours door de bossen, over weilanden en langs beekjes. Ook hadden we weer de passage door een beek die nu veel dieper was dan vorig jaar. Na 20 km werd het heuvelop hardlopen wat moeilijker en wandelde ik, maar ik voelde geen enkele dip. Na 3:04:22 finishte ik de uiteindelijk 31.1 km. Iedereen zat tot ver over z'n middel onder de  blubber, maar het was ondanks de regen een heerlijke loop. We kregen een groot glas 0% bier wat heerlijk smaakte. De douche was koud dus ik heb alleen de benen en mijn schoenen afgespoeld.

Hiermee kwam mijn weektotaal op 123 km en ik voel me er prima bij. Komende weken langzaam verder opvoeren.

Afstand: 31.1 km; Tijd: 3:04:22; Tempo: 5:56 min/km (range 4:48- 09:17); Snelheid: 10.1 km/uur; Hoogtemeters: +508 m 

Heuvelaf door een weiland over een smal en modderig paadje.

Sussex Coastal Trail (Ultra) Marathon (43.4 km)

De Seven Sisters vanuit de lucht

Vrijdagochtend samen met Edwin om 08:00 uur vertrokken naar Calais waar we de boot namen naar Dover. Dan is het nog maar een klein stukje naar mijn schoonzus en zwager die in een klein dorpje vlakbij Ashford (Kent) wonen. Zij hebben daar een mooi huis met achterin de grote tuin een chalet die ze per week verhuren, maar nu konden wij er in overnachten. Beiden hebben een vliegbrevet en we vertrokken naar een vliegveldje in de buurt waar we met een klein vliegtuigje de lucht ingingen. We wilden vooraf het parcours wel zien, maar het was erg mistig dus na een klein rondje zijn we weer geland. Op tijd naar bed want we moesten om 05:30 vertrekken.
Zaterdag gingen we in Sussex een ultramarathon van de Coastal Trail Series lopen. Daarvoor moesten we eerst de marathon afleggen en daarna nog even de 10 km route. Na de instructies mochten we om 08:15 één voor één op weg door de 'dib' om onze pols in de tijdregistratiebox te stoppen. Op 4 plaatsen langs de route en bij de finish waren ook zulke boxen zodat je tijd goed geregistreerd werd. Het was prachtig weer en de route lag er mooi bij. Al snel liepen we langs de kust over de 'Seven Sisters'; dit zijn 7 heuvels langs die kust die met loodrechte hoge witte krijtrotsen afgebroken zijn langs de zee. Een geliefd oord voor 'springers'. Maar wij moesten die heuvels op en omdat ze zo steil en lang waren deden we dat wandelend net als iedereen. Het afdalen aan de andere kant was soms nog moeilijker en één loper is daar over de kop  gegaan en bewusteloos afgevoerd met een helikopter. Het eerste uur hadden we amper 8 km gelopen. Na die beproeving gingen we landinwaarts en kregen we wat vlakkere stukken en konden we wat kilometers maken. Al snel kwamen er echter al weer grote heuvels die we moesten bedwingen. Bij 20 km kreeg ik het al zwaar en toen liepen we ook nog verkeerd met een hele groep anderen zodat we 1.5 km extra liepen. Bij 25 km kon ik de heuvels nog maar met moeite op, zelfs wandelend en ik besloot bij het marathon punt uit te stappen. Edwin bleef eerst nog bij me, maar bij 30 km na 3:50 u bedachten we dat hij beter zijn eigen tempo kon lopen. We waren weer terug bij de kust en ik zag hem nog lange tijd op de heuvels voor me. Op de vlakke stukken kon ik nog wel hardlopen maar zeer langzaam. Zo'n 5 km voor het eind was de start/finish plek zichtbaar op zo'n 300 meter, maar we moesten linksaf weer een heuvel op. "This is cruel!" zei een hardloper die nog wat langzamer liep dan ik, maar toch gingen we beiden naar links. Daarna nog een zware heuvel en dan eindelijke de laatste vlakke kilometer. Ik was binnen na 43.4 km in 5:38 u en blij dat ik niet nog eens 10 km hoefde. Na een uur kwam Edwin binnen; het laatste stuk was hem zwaar gevallen, maar hij had het wel volbracht. Ik moet nog heel veel en goed trainen om dit ook te kunnen. Ben wel blij dat ik weer een zware marathon volbracht heb, maar toch ook wel ontevreden dat ik niet heb kunnen doorgaan. In ieder geval vierden we het met een etentje in de lokale pub 'The Farrier Arms' met onze gastvrouw en -heer met bier en wijn en achteraf nog een afzakkertje. Slapen was daarna geen probleem.

Edwin aan het stuur

Zondag gingen we opnieuw de lucht in. Het was prachtig weer en we konden de 7 Sisters nu vanuit zee bewonderen. Ook leuk om te zien waar je precies gelopen hebt. Edwin mocht ook nog even vliegen en dat deed hij met veel verve. We vertrokken uiteindelijk om 13:30 en om 21:30 was ik weer thuis in Velp. Het was een leuk weekend met een prachtige trail.

Utrechtse Heuvelrug trail (32 km) een succes maar niet voor mij

Bij de start in Driebergen

Met 10 CIKO groep 5 lopers reden we gisteren naar Rhenen om de trein naar Driebergen te pakken. Daar begonnen zeven van ons (Marlies, Janna, Wim, Jan, Jan, René en ik) aan de Utrechtse Heuvelrug trail (UHT) van 32 km; drie anderen (Nancy, Gerrie en Eric) waren al in Maarn uitgestapt om de afstand te beperken tot 26 km. Ik had de UHT al in oktober gelopen met Edwin en René (zie verslag hier) en had die loop nu als rit in mijn Garmin geladen. Ik was dus de navigator en dat verliep prima. De omgeving was prachtig en we liepen over smalle bospaadjes. Iedereen genoot. Wat niet goed ging was dat ik al heel snel enorm begon te zweten en een snelle ademhaling had en ook voelde mijn hartslag erg hoog aan. In de uitdraai bleek ik een gemiddelde hartslag van 145 bpm te hebben terwijl we toch maar 10 tot 10.5 km/uur liepen. Vorige week bij de marathon was mijn gemiddelde 130 bpm. Op kilometers 7 en 8 en van 17 t/m 20 was het gemiddelde zelfs 150-155. Het was maar goed dat we op 20 km een tijdje rust namen. Heuvel op ging ook steeds moeizamer en aan het eind moest ik een aantal keren wandelen. De laatste kilometers was het sloffen en hoewel Janna het ook moeilijk had liep ze ver voor me uit. Met veel inspanning bereikte ik het eind. Ik had deze week al wel 55 km gelopen, maar daar lag het niet aan; het leek meer op het begin van een griepje. De anderen waren allen zonder problemen geëindigd; we hebben heel wat trail loop potentieel in de groep!
Heb wel de Trail by the Sea (35 km) die ik vandaag zou lopen met Edwin en René afgezegd.

Bij de eenzame eik op de Amerongse berg

Utrechtse Heuvelrug trail (30 km) zonder tegenstanders

Nog een beetje mistig onderweg op een single track
Er hing nog een dikke mist toen Edwin, René en ik  om 8:38 u vertrokken voor de Utrechtse Heuvelrug trail. Dit is een trail route uitgezet vanaf het station Driebergen tot het station in Rhenen over 30 km. Iedereen kan deze trail lopen wanneer hij of zij dat wil, maar de stationsklokken in beide stations moeten gefotografeerd worden bij vertrek en aankomst en opgestuurd naar de organisator die een ranglijst bijhoudt. We waren vroeg vertrokken met de auto naar station Rhenen en hadden daar de trein naar Driebergen genomen. Na samen met de klok op de foto te zijn gezet op pad met de Garmin van Edwin waarin de gpx file van de route was geplaatst. Na in het begin wat opstartproblemen liepen we perfect de route hiermee. De heuvelrug is een prachtig gebied dat volkomen onbekend was voor mij. Bossen, heiden, zandverstuivingen, open velden en akkers en slechts een paar kleine weggetjes waar we over moesten. Toen de mist was opgetrokken werd het warm, maar gelukkig liepen we veel onder de bomen. Uiteindelijk bij Rhenen liepen we nog een paar kilometer over een mooi pad door de uiterwaarden en konden we na 32.7 km in 3:29 u bij het station weer de foto maken. Een pilsje in de stationsrestauratie ging er toen goed in. Dit gaan we zeker nog een keer doen. Zie de fraaie foto's van Edwin.