Basler Bruggelauf (16.1 km)

Vandaag de Bridge to Bridge gelopen maar dan een heel eind stroomopwaarts. De afstand was hetzelfde (16.1 km), maar hier gingen we over alle 5 bruggen van Basel en best wat hoogtemeters voor zo'n stadsloop.

Start aan de Rijn

Om 10:30 vanmorgen was de start van de Basler Bruggelauf
vanaf de boulevard aan de Rijn. Het was prachtig weer en al best warm. Ik kon een aardig tempo lopen van ruim boven de 12 km/uur. Ik was dus goed hersteld van gisteren. De eerste 5 km gingen in 22:15 minuten. Er waren flink wat klimmetjes in het parcours, maar even vaak ging het ook weer mooi naar beneden. Bij 9 km moest ik even de bosjes in voor een sanitaire stop; gelukkig liepen we net door een parkje. De 10 km ging in 46.37 min en toen kwam ook weer de brug met flinke helling. Maar daarna kon ik weer goed door. Eindsprint ingezet en gefinisht in 1:18:11 en m'n Garmin gaf 16.5 km aan.Zeer tevreden natuurlijk dat ik zo lekker tempo kon lopen.

Spierstimulatie

Er was een stand van Compex spierstimulatoren en ik heb me er maar even aan onderworpen. Met het programma recuperatie werden mijn dijbeen- en kuitspieren 20 minuten lang gestimuleerd. Je ziet ze dan ritmisch samentrekken; een raar gezicht. Het schijnt hetzelfde effect te hebben als een massage. En ik moet zeggen toen ik klaar was en wegliep voelden de spieren heel losjes aan.









Afstand: 16.1 km; Tijd: 1:18:11; Tempo: 4:43 min/km (range 4:00 - 5:42); Snelheid: 12.7 km/uur; Hoogtemeters: +108; 200e van 459 mannen

Zeer creatief parcours door de stad

 

Veel klimmetjes

Glacier3000 run (26 km, +2015 m)

Gister direct na mijn werk naar Gstaad gereden. Tot Thun is dat snelweg, maar dan volgt een kronkelende
tweebaansweg van 50 km tot  binnenlanden van Zwitserland. Gstaad blijkt een mondain skioord te zijn met chique hotels en dure winkels en restaurants. Maar er is ook een camping waar ik mijn tentje neerzet; daarna nog een bord spaghetti met bier en vroeg naar bed.

Over het eerste vlakke stuk met uitzicht op de bergen waar we op moesten

Om 10 uur vandaag sta ik met 500 anderen aan de start van de Glacier3000 run. De eerste 16 km zijn redelijk vlak en ik kan goed tempo maken; de eerste 5 km in net onder de 25 minuten want het ging toch wel heel langzaam omhoog en soms een paar echte klimmetjes.

Zeer steil stuk met sneeuw

Na 1:38 uur was ik bij 16 km en waren we op 1370 m hoogte en hadden we toch al 300 meter geklommen. Maar de volgende 10 km moesten we naar 3000 m klimmen. In een flink wandel tempo ging het omhoog en het eerste uur deed ik 100 meter omhoog in 10 minuten. Op 20 km kwamen we op een stuk met allemaal rotsen waar we met veel moeite overheen moesten klauteren soms op handen en voeten. Op een gegeven moment lande er een helikopter om een volkomen uitgeputte loper op te pikken.
Daarna een heel steil stuk waar we ook nog door een stuk sneeuw moesten glibberen. Hier kreeg ik het weer moeilijk en ben ik een paar keer gestopt om de hartslag te laten zakken. Op 2500 m kwamen we bij een gletsjer waar we overheen moesten.

Passage over de gletsjer

Hier konden we zelfs even een stukje hardlopen; het was alleen in de wolken dus best koud. Het einde kwam in zicht en de laatste 200 m waren alleen maar trappen naar het restaurant op de top. Ik kreeg een deken omgeslagen en een kop soep en zag dat ik er 4:40 uur over had gedaan. Het was weer een prachtige maar zware tocht. Ik heb weer genoten.



Afstand: 2 km; Tijd: 4:40:10; Tempo: 10:39 min/km (range 4:36 - 38:19); Snelheid: 5.6 km/uur; Hoogtemeters: +2015; -148 m; 302e van 347 mannen waarvan 20 uitgestapt op 23 km

Prachtig ruig stuk met rechts het smalle paadje

Semi-trail Ticino (56 km, +4500) DNF

Een paar kilometer voorbij de Gothard tunnel ligt het plaatsje Faido en daar stond ik gisteren om 08:00 uur aan de start van de semi-trail Ticino. Dit was een trail van 56 km over 6 bergtoppen hoger dan 2000 m met een totaal aan hoogtemeters van +4500 eindigen in het plaatsje Airolo. De volledige trail begon en eindigde hier en was 133 km met +9500.

Dwars door bruisende beken

Al na 300 meter begon het omhoog te gaan en velen gingen direct wandelen maar ik heb nog even doorgezet tot 700 meter. Gelukkig mocht ik nu wel mijn stokken gebruiken. Pas 2 uur later toen we op de eerste top, Pizzo di Nara, waren kon ik weer even hardlopen. Maar de afdaling was even steil als de klim omhoog en met veel stenen dus er moest voorzichtig afgedaald worden. De verversingspost was pas op 10 km na 2.5 uur lopen en deed me tegoed aan de welvoorziene dis. Het ging dus erg langzaam en doorrekenend kwam ik op een eindtijd van 15 uur. Maar het was prachtig om daar te lopen. Bovenin de Alpen met prachtige vergezichten. Over alpenweiden en smalle trailpaadjes door het bos. Langs en door bruisende beken zodat mijn voeten en schoenen al snel doornat waren. 

Koeien blokkeren de weg

De tweede klim ging moeilijker, vooral toen ik hoger kwam. Ik kon slechts weer voetje voor voetje en ging erg langzaam. De afdaling was iets minder moeilijk en er kon soms hardgelopen worden, maar steeds hele korte stukjes.De tweede post op 20 km bereikte ik na 5 uur. Nu volgde de derde klim. Bij 25 km kwam de boodschap op mijn Garmin dat de energie laag was en zo was dat ook bij mij. Ik besloot om bij de volgende post uit te stappen; ik had geen zin om tot middernacht en in het donker door te moeten lopen. Op een gegeven moment stond er een kudde koeien met luid rinkelende bellen op mijn pad. Met veel geschreeuw en klappen achterop gingen ze opzij. Maar daarna kwam er nog een recht op me af, ze wilde dwars door me heen, en alleen door haar kop opzij te duwen nam ze een ander richting.

Zeer steile klim

Het koste me veel moeite om  de top bereiken en ik moest een paar keer stil staan om op adem te komen. Bovenaan op 2380 meter en 28 km volgde een langzaam afdalend pad en daar had ik best weer kunnen hardlopen maar ik had geen puf. Vandaar heb ik met een Engelsman die ook niet meer kon en ook ging stoppen gewandeld tot de verversingspost. Daar zaten nog 2 die gestopt waren. Mijn trail eindigde dus op32.6 km na 8:20 en 2730 hoogtemeters. Direct daarna ging ook mijn Garmin uit. Degenen die doorgingen moesten nog 3 bergtoppen over en het laatste stuk in het donker rennen.
De organisatie had er blijkbaar niet op gerekend dat mensen zouden stoppen en had grote moeite om vervoer te regelen. Telefoon werkte daar in het afgelegen gebied niet. Ze konden ons naar een restaurant brengen. Daar kregen we gelukkig een lift. Terwijl we naar beneden naar Airolo reden barstte er een enorm onweer en hoosbuien los. Wij dus heel blij dat we gestopt waren.
Misschien moet ik geen trails meer doen in het hooggebergte alhoewel ik er volgende week nog een gepland heb. De Glacier300 run van 26 km over de gletsjer en naar 3000 meter. Ik heb nu totaal ook maar een half uur hardgelopen en dat is toch waar ik het voor doe.

Prachtige vergezichten en moeilijke passages.

Lange duurloop langs de Wiese

Vanavond niet naar training gegaan want ik zou niet echt mee kunnen doen. Het was heerlijk weer dus zelf op stap. Ik wilde weinig heuvels dus direct naar de rivier de Wiese en die heel lang gevolgd. In de verte hoorde ik onweer en er stak een windje op. Voor me was een heel donkere lucht en er viel lichte motregen. Heerlijk loopweer. Na een langzaam begin kreeg ik een lekker tempo.  Geen idee hoe hard want mijn Garmin was niet opgeladen omdat ik het oplaadapparaatje in Velp had laten liggen. Op een gegeven moment de rivier verlaten en meer het binnenland in. Mooi door korenvelden over heuvels. Die heuvels kwam ik erg makkelijk op; zelfs de hele lange. Gelukkig had ik mijn telefoon bij me zodat ik Google maps kon raadplegen anders had ik de weg terug niet gevonden. Toen ik weer in bekend gebied was begon het onweer toe te
nemen en was ook de bliksem te zien; op gegeven moment was de donder slechts 2 seconden na de lichtflits. Het was dus dichtbij. Ook begon het vreselijk hard te regenen. Nog even doorzetten en ik was thuis na maar liefst 3.5 uur. Ouderwets met de hand de afstand opgemeten: 34.8 km. Weer heerlijk gelopen.

Misschien hoogteziekte

Omdat ik me zo beroerd voelde bij de marathon zaterdag ben ik eens info gaan zoeken over hoogteziekte.
Dit kan al beginnen bij 2000 meter en de ene persoon is daar gevoeliger voor dan andere.
Deze punten deden me vermoeden dat ik daar waarschijnlijk last van heb gehad. Zondag kon ik ook al weer goed wandelen en had eigenlijk geen spierpijn. Het waren dus niet overbelaste benen waardoor ik haast niet verder kon maar misschien zuurstofgebrek. Mijn hemoglobinegehalte is ook aan de lage kant zo bleek uit een recente meting.

Wat gebeurt er met het lichaam op grote hoogte?

Het lichaam ondergaat twee fases op grote hoogte. Eerst is er de acute fase waarbij men onmiddellijk sneller begint te ademen en de hartslag stijgt. Dit is het beschermingsmechanisme van het lichaam om zuurstoftekort in de weefsels tegen te gaan.

Wie kan er te maken krijgen met hoogteziekte?

Er is geen bepaalde risicogroep. Sommige mensen krijgen het, anderen niet. Leeftijd, geslacht of conditie heeft geen invloed, enkel de individuele aanpassingscapaciteit is van belang. Al heeft iemand die reeds eerder hoogteziek geweest is een grotere kans dit weer te worden, net als mensen met obesitas  (aangezien zij sowieso meer problemen hebben met ademhalen) en goed getrainde, sportieve, jonge mensen (omdat zij sneller boven zijn en hun lichaam nog minder tijd krijgt om te acclimatiseren).
(Uit http://www.ingelicht.be/hoogteziekte)

Ik ben dus de goed getrainde sportieve (OK niet jong) persoon die sneller boven is waardoor het lichaam geen tijd kreeg om te acclimatiseren. Voortaan maar cocabladeren kauwen dat helpt de indianen op de Zuid-Amerikaanse hoogtes ook. En een paar nachten op hoogte slapen voordat de wedstrijd begint.
Hieronder nog eens het hoogteprofiel waar je ziet dat we al na 28 km boven de 2000 meter kwamen. De laatste 3 km dus 360 m omhoog of te wel 12% stijging!

Zermatt (niet-ultra)marathon (42.2 km) was zeer zwaar

Vrijdag vroeg op pad naar het zuiden van Zwitserland. Eerst nog op bezoek bij mijn 90-jarige oom en tante die in Sierre wonen. Dan door naar het gehucht Randa waar ze wel een fraaie camping hebben waar ik me installeer. Later op de dag naar het luxe skidorp Zermatt waar je alleen met de trein kunt komen. Het is heel druk daar met vakantiegangers waarvan bijna de helft Japanners. In een tent daar is de pastaparty en met een biertje erbij smaakt het goed.

Zaterdagochtend met de trein naar Sankt Niklaus (1116 m hoog) waar de start van de Zermatt marathon en ultramarathon is. De zon schijnt volop aan een strakblauwe hemel en ze waarschuwen al dat het heet gaat worden dus genoeg drinken. Ik heb zelf in mijn waterzak 1.5 liter water met ORS (zouten) en in mijn drinkfles NUUN (o.a. magnesium, kalium, calcium) dus daar zal het me niet aan ontbreken. Om 8:40 is de start en al na 100 meter gaat de weg omhoog. Niet steil maar genoeg om aan te moeten zetten en wel voor een lang stuk. Gelukkig ook weer vlakke stukken zodat je in een ritme kunt komen. Het parcours voert langs een wildstromende rivier, door kleine dorpjes waar veel mensen ons staan aan te moedigen met 'Hop, hop, hop', en later in het bos op de bergwand over smalle trailpaadjes die moeilijk begaanbaar zijn. Bij 8 km zie ik al de eerste loper gaan wandelen bij heuvelop. Maar nog geen kilometer later doe ik dat zelf ook bij een heel lange beklimming. Ik wandel niet echt veel langzamer dan de mensen die blijven hardlopen. In Zermatt is het halve marathon punt en 500 hoogtemeters en dat heb ik in 2:08 uur gelopen wat wel aangeeft hoe zwaar het is. We lopen door de zeer drukke hoofdstraat en nog een lange lus door het dorp. Dan bij 24 km begint een pad door het bos omhoog.

Zes kilometer lange wandeling omhoog met Matterhorn op achtergrond

De meeste lopers wandelen nu verder op een paar volhouders na. In het begin loop ik nog aardig tempo maar dat zakt steeds verder in en ik wordt door veel mensen ingehaald. Eindelijk bij 30 km wordt het weer vlak, maar dan is het heel moeilijk om weer hard te lopen. De bovenbenen hebben toch een flinke knauw gekregen en doen pijn. Kan elke keer maar korte stukjes hardlopen en moet dan weer wandelen. Later gaat het ook weer naar beneden en dat gaat beter. Ik besluit dan eigenlijk al dat ik niet de ultra ga lopen; dat is nog eens 3.5 km met een hoogteverschil van 500 meter. Dat ga ik niet redden. We zijn nu al op 2000 m hoogte en overal om ons heen zijn hoge bergen te zien en vooral natuurlijk de zeer mooie Matterhorn. Op 39 km gaat het pad weer naar boven en nu wat steiler dan eerst. Wandelen dus, behalve als we de officiële fotograaf zie dan rennen we allemaal even. Zelfs als ik stapje voor stapje ga gaat mijn hartslag erg omhoog. Dan stop ik even om het wat te laten zakken en dat moet het laatste stuk erg vaak. Uiteindelijk kom ik bij de splitsing voor ultra of marathon op 200 meter voor de marathonfinish. Ik weet het zeker en kan dan nog hardlopend het laatste stukje naar de Ziel op de Riffelberg (2885 m hoog) rennen.

De finish op de top tussen de sneeuwvelden.

Ik kom binnen in 6:05:17 en dat valt me eigenlijk nog wel mee. Van de 47 mannen van 55 tot 60 jaar was ik 25e, dus mooi in het midden geëindigd. Het was een loodzware marathon maar wel een prachtig parcours met in totaal 1940 hoogtemeters en ook nog naar 440 m naar beneden.
Afstand: 42.195 km; Tijd: 6:05:17; Tempo: 8:39 min/km ; Snelheid: 6.9 km/uur; Hoogtemeters: +1940; -440 m 

Vandaag voelde ik me weer prima en ben met de tandradbaan omhoog naar Gornergrut gegaan waar ik eigenlijk had moeten eindigen als ik de ultra had gedaan. Op dat punt kun je volgens de toeristenfolder 29 bergen om je heen zien die hoger zijn dan 4000 meter. Ook hier grote groepen Japanners met een gids met vlag. Daar een mooie bijna 4 uur durende wandeling gemaakt, over de rotsen geklauterd,  over een gletsjer gelopen en door de sneeuw. Echt een schitterende omgeving.

Gletsjer met veel spleten

Zermatt ultramarathon (45.6 km)

Zaterdag ga ik de Zermatt ultramarathon (45.6 km) lopen in het zuiden van Zwitserland. Morgen er al heen want het begint vroeg. Dit fraaie plaatje vond ik op de website. In de eerste helft gaat het maar 500 m omhoog, maar daarna moeten we nog 1500 m klimmen en heel steil vanaf 39 km. Stokken zijn niet toegestaan. Als je boven bent heb je een prachtig uitzicht op de Matterhorn.